ม่ปฏิเสธ
แต่จนถึงท้ายสุด คุณชายฉินก็ไม่พูดถึงมันเลยสักคำเดียว
เรื่องนี้ส่งผลให้จางซิ่วเอ๋อกังวลใจขึ้นมา จุดประสงค์ที่คุณชายฉินมาก็เพื่อสูตรเครื่องเทศผสมไม่ใช่หรอ? ตอนนี้มีโอกาสที่ดีขนาดนี้แล้ว ทำไมเขาถึงไม่พูดขึ้นมาล่ะ?
เถ้าแก่เฉียนเห็นว่าทั้งสองเอาแต่มองกันแต่กลับไม่พูดไม่จา จึงพยายามทำให้บรรยากาศคึกคัก
“มา ๆ ในเมื่อเราได้มาพบกันถือว่ามีวาสนาต่อกัน เรามาร่วมดื่มกันเถอะ” เถ้าแก่เฉียนรินสุราให้ทุกคนด้วยตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อมีเรื่องกังวลอยู่จึงไม่ได้สังเกตอะไร ดื่มอึกเดียวหมดจอก หลังจากดื่มเข้าไปได้สามจอกแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองดื่มสุราไปไม่น้อยเลย
เพื่อรับรองคุณชายฉิน เถ้าแก่เฉียนถึงกับนำเหล้าชั้นดีที่ตัวเองเก็บมาหลายปีออกมา เมื่อเข้าปากจึงมีรสชาติหอมหวาน แตกต่างจากสุราชนิดแรงทั่ว ๆ ไป
แต่สุราเช่นนี้ออกฤทธิ์แรงมากในภายหลัง
ขณะนี้ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อเริ่มแดงแล้ว นางกัดปากพยายามรักษาสติ
“ไม่ได้แล้ว ไม่ดื่มแล้ว ข้าต้องกลับแล้ว ไม่อย่างนั้นน้องสาวข้าคงเป็นห่วง” นางเอ่ยขึ้น
เถ้าแก่เฉียนพูดยิ้ม ๆ “ถ้าเจ้าเมา จะค้างที่นี่สักคืนก็ได้นะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากค้างคืนข้างนอกบ้าน ถึงแม้จะรู้จักเถ้าแก่เฉียนมาได้สักพักใหญ่แล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ สตรีคนหนึ่งเมาอยู่นอกบ้านไม่ใช่เรื่องดีอะไรอยู่แล้ว
วันนี้นางเลินเล่อมากเกินไปแล้ว จะปล่อยให้ตัวเองค้างที่นี่ได้อย่างไรกัน
