สายฟ้าฟาด แทงทะลุอุ้งเท้าหมีและตรึงมันไว้กับพื้น
การโจมตีไม่หยุดหย่อน อสูรเกล็ดพลิกตัวกลับมาซัดหมัดหนักเข้าใส่จางเถี่ยอีกครั้ง
“โฮก!”
พญาหมีร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด พยายามจะใช้มือซ้ายป้องกันหมัดที่อสูรเกล็ดซัดเข้ามาอีกครั้งตามสัญชาตญาณ ทว่า…แขนซ้ายของเขากลับว่างเปล่า ยังไม่ทันได้ใช้เส้นใยเย็บแขนใหม่เข้าไป
“โครม!”
ฝุ่นควันตลบอบอวล จางเถี่ยทำได้เพียงมองดูหมัดที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะถูกหมัดเดียวซัดจนร่างจมลงไปในพื้น
“เหอะ…การต่อสู้จบลงแล้ว”
อสูรเกล็ดค่อยๆ ดึงหมัดขวากลับมา ดวงตาแนวตั้งฉายแววเย็นชา ก่อนจะก้มลงมองจางเถี่ยที่บาดเจ็บสาหัสจนสิ้นสภาพด้วยแววตาดูแคลน
“ไอ้ขยะ…นอกจากแรงควายแล้วก็ไม่มีอะไรดี”
“ฮ่าๆๆ! ฉันว่าแล้วว่าเจ้านี่ต้องไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพี่เจ๋อแน่!”
ชายคนที่วิ่งหนีไปก่อนเพื่อนโผล่ออกมาจากข้างหลังอสูรเกล็ดด้วยความดีใจสุดขีด
“ไอ้โง่ มีปัญญาแค่นี้ยังนึกว่าตัวเองเก่งกาจ โง่เง่าไร้สมองจริงๆ”
คนที่หนีกลับมาได้สองสามคนอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันจางเถี่ยที่อยู่ในหลุมอย่างอหังการ ราวกับว่าคนที่ตกใจกลัวจนวิ่งหนีหางจุกตูดเมื่อครู่ไม่ใช่พวกเขา
“ฉันว่าแล้วว่าทำไมไอ้หนูในรถเมื่อกี้ถึงได้ทำท่าแปลกๆ ที่แท้ก็เพราะมีผู้ปลุกพลังอยู่ฝ่ายนี้นี่เอง!”
“บ้าเอ๊ย! นึกว่ามีแต่พวกแกเหรอ!? ถุย!”
“พี่เจ๋อ! ตัดแขนตัดขาไอ้โง่นี่เลย มันเพิ่งฆ่าหัวหน้าไป!”
อสูรเกล็ดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เดินไปยังข
