“ติ๊ง-”
“แก๊ง-”
ปลอกกระสุนตกพื้นเสียงใส อันจิ่งเทียนรู้สึกเหมือนสมองมึนงง
เขาเห็นปืนพกของหัวหน้ากลุ่มคนนั้นอย่างชัดเจน ยิงเข้าที่หัวใจของจางเถี่ยอย่างแม่นยำ ถูกยิงต่อเนื่องสิบกว่าครั้ง ต่อให้เป็นช้างป่าแอฟริกาก็ตายคาที่
กระสุนที่สามารถทะลวงแผ่นเหล็กได้…แค่เกาให้?
จางเถี่ยไม่ใส่ใจหันกลับไป ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม จ้องมองกลุ่มคนที่ตะลึงอยู่กับที่
“ให้ข้าเดาซิว่า…ใครเป็นคนยิงก่อน”
น้ำเสียงที่ร่าเริงราวกับกำลังถามเด็กว่าจะกินขนมไหม
กระสุนสีทองแดงถูกบีบออกมาจากบาดแผล พร้อมกับเลือดที่ไหลซึมออกมาตกลงบนพื้น
“โครม!”
พื้นแตกร้าว ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของจางเถี่ยก็ราวกับสายฟ้า ปรากฏขึ้นด้านหลังหัวหน้ากลุ่มในทันที ฝ่ามือที่ใหญ่โตคว้าหัวของเขาไว้
“เมื่อกี้แกให้พี่น้องของหัวหน้าข้าคุกเข่า?”
“ไม่! ไม่ใช่..”
หัวที่ถูกฝ่ามือยักษ์ห่อหุ้มมีสีหน้าหวาดกลัว ปากที่อ้าออกยังไม่ทันได้ส่งเสียง
แขนที่กำยำออกแรง…แล้วก็ยกขึ้นเบาๆ
“ป๊อก~”
เสียงใส…ไม่น่าเชื่อว่าหัวของมนุษย์จะสามารถดึงออกมาจากร่างกายได้ทั้งหัวเหมือนกับเปิดจุกไวน์
หัวในมือราวกับมันเทศที่เพิ่งจะขุดขึ้นมาจากดิน กระดูกสันหลังราวกับรากมันเทศห้อยอยู่ข้างล่างแกว่งไปมา
0.5 วินาทีต่อมา ร่างกายของหัวหน้ากลุ่มโซซัดโซเซ เลือดถึงได้ตอบสนอง พุ่งออกมาจากบาดแผลสูงครึ่งเมตรราวกับน้ำพุ
“อ๊ากกกกกก!”
กลุ่มคนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ที่วันสิ้นโลกปะทุขึ้น ภาพที่โหดร้าย
