บทที่ 202 ดูแลนาง
สีหน้าฮูหยินเนี่ยแข็งค้างไปเล็กน้อย รู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมา แต่ไม่นานนักฮูหยินเนี่ยก็สงบใจลงได้
เนี่ยเฟิ่งหลินต้องพูดจาเหลวไหลเป็นแน่แท้
หากเนี่ยหย่วนเฉียวมีความสามารถขนาดนั้นจริง ทำไมไม่มาแก้แค้นนางโดยตรงเลยล่ะ?
เนี่ยเฟิ่งหลินกล่าวต่อ “เรื่องที่สองที่เขาเป็นห่วง ก็คือภรรยาที่อยู่ภพนี้ของเขา”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินมาถึงตรงนี้แล้วก็เย็นวาบไปทั้งสันหลัง
ไม่ว่าเนี่ยเฟิ่งหลินจะฝันถึงตัวเองจริงหรือไม่จริง แต่ที่นางบอกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นห่วงตนนั้นช่างน่าขนลุกเหลือเกิน
นางในตอนนี้ไม่ขอออกความเห็นในเรื่องของผีสาง และไม่ถึงขั้นหวาดกลัว แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรประโยคนี้ก็เหมือนจะเป็นการเกริ่นนำว่าให้นางลงไปตายเป็นเพื่อน
ชีวิตสวยงามของนางเพิ่งจะเริ่มต้น ทำไมต้องถูกฝังเป็นเพื่อนของไอ้ขี้โรคด้วย?
นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง รู้ว่าความตายนั้นเจ็บปวดขนาดไหน ความรู้สึกที่คว้าอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง เหมือนตัวเองกำลังจะสลายหายไป ช่างน่ากลัวจริง ๆ
หากใช้ชีวิตอยู่จนพอใจแล้ว จะตายก็ตายเถอะ
แต่นางยังใช้ชีวิตไม่พอ ชาติที่แล้วนางมีความเสียใจที่ต้องตายมาแล้ว ชาตินี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องพยายามมีชีวิตต่อไปให้ได้
ต่อให้ต้องใช้ชีวิตเหมือนต้นหญ้าริมทางนางก็ต้องมีชีวิตต่อไป นางไม่ต้องการเป็นหินหยกที่ถูกนำลงโลงเพื่อฝังเป็นเพื่อนใคร!
ฮูหยินเนี่ยได้ยินแล้วหัวเราะออกมา “ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็ง่ายนิดเดียว ข้าส่ง
