วเนี่ยเฟิ่งหลินจะไม่ฉวยโอกาสนี้หาเรื่องได้ การเสียสละแค่นี้ย่อมคุ้มค่าอยู่แล้ว
ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ตบโดนนาง
แต่แม้จะพูดว่าความเจ็บไม่ได้เกิดกับฮูหยินเนี่ย ทว่าการกระทำของเนี่ยเฟิ่งหลินก็เป็นการตบหน้าฮูหยินเนี่ยอย่างไม่ต้องสงสัย
เวลานี้ฮูหยินเนี่ยแอบกัดฟันกรอด สายตาเจือความแค้นเคืองที่ปิดไม่อยู่
เนี่ยเฟิ่งหลินเห็นชุนอวี้โดนตบแล้วสีหน้าถึงค่อยฉายแววสะใจขึ้นมา
ส่วนจางซิ่วเอ๋อน่ะเหรอ? ได้เห็นภาพนี้ก็ไชโยอยู่ในใจตัวเอง
เนี่ยเฟิ่งหลินมองจางซิ่วเอ๋อพลางถาม “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มบาง “ขอบคุณคุณหนูรองที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ”
“เจ้าเด็กนี่นี่นะ หลังจากนี้เรียกข้าว่าท่านอาเหมือนอย่างหย่วนเฉียวเถอะ” เนี่ยเฟิ่งหลินเอ่ย
จางซิ่งเอ๋อได้ฟังแล้วรีบเอ่ยขึ้นทันควัน “เรื่องนั้นข้ามิกล้า บอกตามตรงข้ายังไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าคุณชายเนี่ยก็ถูกส่งตัวกลับ มิบังอาจเป็นสะใภ้ของตระกูลเนี่ยหรอกเจ้าค่ะ”
ถึงแม้เนี่ยเฟิ่งหลินจะดูเป็นคนไม่เลว แต่จางซิ่วเอ๋อก็มีหลักการของตัวเอง
