อย
สีหน้าฮูหยินเนี่ยก็ไม่สู้ดีนัก จะตีสุนัขยังต้องดูหน้าเจ้านาย เนี่ยเฟิ่งหลินตำหนิชุนอวี้ต่อหน้านางเพื่อให้นางต้องอับอาย
“ข้าแค่พูดความจริงเท่านั้นนี่เจ้าคะ” ชุนอวี้กัดฟันกรอด
“เด็ก ๆ! ตบปากมัน! เจ้าบังอาจต่อปากต่อคำกับข้าไม่พอ ยังจะกล้าพูดถึงฮูหยินน้อยในทางไม่ดีอีก เจ้าคิดว่าในตระกูลเนี่ยแห่งนี้ไม่มีใครกำราบเจ้าได้เลยใช่ไหม?” เนี่ยเฟิ่งหลินเอ่ยพลางยิ้มแสยะ
ทุกคนในห้องนั้นไม่มีใครกล้าลงมือ
เนี่ยเฟิ่งหลินแค่นเสียง จ้องฮูหยินเนี่ยพลางเอ่ย “ฮูหยินหรูหมายความว่าอย่างไร? หรือข้าจากตระกูลเนี่ยนานเกินไป ไม่อาจสั่งบ่าวไพร่ในตระกูลเนี่ยได้อีกต่อไปแล้ว? ตอนนี้ข้าแค่ต้องการสั่งสอนสาวใช้ชั้นต่ำที่กล้ามาเถียงข้ายังทำไม่ได้เหรอ?”
“ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าจะได้ไปคุยกับพี่ชายตอนนี้เลยเสียหน่อย” เนี่ยเฟิ่งหลินพูดจบและทำท่าจะไป
ฮูหยินเนี่ยรีบเอ่ย “เฟิ่งหลิน ก็แค่บ่าวไพร่ไม่รู้ความ เจ้าจะไปจริงจังโกรธเกรี้ยวอะไรกับคนพวกนี้กันเล่า”
“ข้าเกรงว่าถ้าข้าไม่จริงจัง คนในบ้านนี้คงไม่มีใครเห็นข้าอยู่ในสายตาอีก” เนี่ยเฟิ่งหลินแค่นเสียง
ฮูหยินเนี่ยรู้ว่าเนี่ยเฟิ่งหลินแขวะตัวเอง แต่นางก็ไม่อยากให้เนี่ยเฟิ่งหลินไปหานายท่านเนี่ย จึงเอ่ยขึ้น “พวกเจ้าสองคนยืนทำอะไรอยู่? ยังไม่ไปตบปากชุนอวี้อีก!”
ชุนอวี้มองฮูหยินเนี่ยอย่างน้อยใจ “ฮูหยิน….”
ฮูหยินเนี่ยหันหน้าหนีไม่มองชุนอวี้ แค่บ่าวไพร่ต่ำต้อยคนหนึ่งเท่านั้น หากตบชุนอวี้แล้
