บทที่ 196 ช่วยคน
เถ้าแก่เฉียนจนปัญญากับเด็กสองคนนี้ แต่จะส่งทั้งสองไปที่ตระกูลฉินก็ไม่ได้ หากคุณชายฉินไม่ต้องการพบเด็กสองคนนี้ ก็เท่ากับว่าเขาแส่ไม่เข้าเรื่องน่ะสิ?
อีกอย่างตระกูลฉินมีบ้านเป็นจำนวนมาก ใครจะรู้ว่าตอนนี้คุณชายฉินอยู่ที่บ้านหลังไหน?
ขณะที่เถี่ยเสวียนเดินผ่านมา เขาก็เห็นจางชุนเถากำลังร้องไห้อยู่
“เจ้านาย ท่านดูสิว่านั่นใช่น้องสาวของจางซิ่วเอ๋อหรือไม่?” เถี่ยเสวียนถามพลางมองเนี่ยหย่วนเฉียวข้างกายตัวเอง
เนี่ยหย่วนเฉียวที่กำลังจะเดินผ่านไปได้ยินเช่นนั้นจึงชะงักฝีเท้าและหันไปมอง
ทั้งสองเดินไปอยู่ตรงหน้า เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยถาม “ชุนเถา เจ้าร้องไห้ทำไม? พี่สาวของเจ้าล่ะ?”
จางชุนเถาเงยหน้ามอง ก็เห็นว่าเป็น ‘หนิงอัน’ ที่เคยช่วยพวกนาง จึงไม่นึกระแวง ประกอบกับนางทำตัวไม่ถูกจริง ๆ จึงบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “พี่สาวของข้าถูกคนของตระกูลเนี่ยจับตัวไปเจ้าค่ะ”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินแล้วก็มีสีหน้าแข็งทื่อไปเล็กน้อย “เจ้าค่อย ๆ เล่ามาเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่รู้ว่าคนของตระกูลเนี่ยไปฟังมาจากที่ไหนว่าพี่สาวข้าไม่สงวนตัว มีสัมพันธ์กับชายอื่น จึงพาตัวพี่สาวข้าไปที่ตระกูลเนี่ย ข้าคิดว่าพวกเขาต้องไม่ปล่อยพี่สาวของข้าไว้แน่” จางชุนเถาบอกทั้งที่ร้องไห้อยู่
“พี่สาวข้าไม่ใช่คนแบบนั้นเสียหน่อย! อีกอย่างพี่สาวข้าต้องกลายมาเป็นแม่ม่ายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ทำไมถึงตอนนี้แล้วคนตระกูลเนี่ยยังไม่ยอมปล่
