อยพี่สาวข้าไปอีก? คิดจะทำร้ายพี่สาวของข้าไปถึงไหนกัน!” จางชุนเถาพูดอย่างไม่พอใจ
เถี่ยเสวียนมองภาพตรงหน้าอย่างอึดอัดใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “เจ้านาย เราจะทำอย่างไรดีล่ะขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวหน้าขรึม น้ำเสียงเริ่มโกรธเกรี้ยวขึ้นมาบ้างแล้ว “จะทำอย่างไรได้ล่ะ? ไปที่ตระกูลเนี่ยเดี๋ยวนี้เลยน่ะสิ!”
“แต่…..” เถี่ยเสวียนแสดงท่าทางกังวลใจออกมา
สีหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวย่ำแย่ลง เพียงแค่ตอนนี้เขานึกไปว่าสตรีโฉดอย่างฮูหยินเนี่ยจะลงมือกับจางซิ่วเอ๋อก็พาลบันดาลโทสะ!
ความเกลียดชังที่มีต่อฮูหยินเนี่ยผสมกับความเห็นใจที่มีต่อจางซิ่วเอ๋อทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมา จางซิ่วเอ๋อเป็นแค่ผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่งที่ต้องตกทุกข์ได้ยากเพราะเขา
นางทั้งสดใสและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับต้องสูญเสียชีวิตอันสวยงามของตนให้กับฮูหยินเนี่ยงั้นหรือ?
ในสายตาของเนี่ยหย่วนเฉียว จางซิ่วเอ๋อก็เหมือนดอกเบญจมาศป่าที่เบ่งบานอยู่ตามภูเขา ซึ่งเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา แต่ตอนนี้ฮูหยินเนี่ยกลับคิดจะทำลายดอกไม้งามอย่างเหี้ยมโหด
แน่นอนว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น!
ความผูกพันต่าง ๆ เป็นผลให้เนี่ยหย่วนเฉียวเกิดความรู้สึกสงสารและเอ็นดูกับจางซิ่วเอ๋อ
และในสายตาเนี่ยหย่วนเฉียว เขาต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อผจญอยู่
เขาต้องแบกรับเรื่องนี้เอาไว้
“เถี่ยเสวียน เจ้าดูแลชุนเถา อย่าให้นางต้องเสียใจต่อไป เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง” เนี่ยหย่วนเฉ
