เหมือนฮ่องเต้ในพื้นที่นี้เลยทีเดียว
หากเจ้าของที่เนี่ยตั้งใจหาเรื่องพวกเขา คนในหมู่บ้านได้ลำบากกันหมด
ที่เมื่อครู่เขาปริปากก็เพราะอยู่ต่อหน้าคนมากมาย เขาไม่ยุ่งเลยคงไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องแกล้งทำเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้มีคนถูกพาตัวไปง่ายดายขนาดนั้น เขาในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็เสียหน้าเหมือนกัน อาจทำให้ชาวบ้านหมองใจได้
บวกกับจางซิ่วเอ๋อชอบเอาของมาให้ หากไม่พูดอะไรเลยเขาเองก็รู้สึกผิด
แต่ก็แค่พูดเท่านั้น ให้เขาทุ่มแรงรั้งจางซิ่วเอ๋อไว้คงเป็นไปไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อดูจากสีหน้าของผู้ใหญ่บ้านซ่งก็รู้แล้วว่าผู้ใหญ่บ้านซ่งคงไม่อยากยุ่งเรื่องนี้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อเหยียดยิ้ม หัวเราะขมขื่น
เมื่อต้องเผชิญกับอำนาจยิ่งใหญ่ คนต่ำต้อยเช่นนางช่างไร้กำลังเสียจริง
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่โทษผู้ใหญ่บ้านซ่งหรอก เพราะถึงแม้การที่ผู้ใหญ่บ้านซ่งทำแบบนี้จะแลดูเห็นแก่ตัว แต่นางและผู้ใหญ่บ้านซ่งไม่ใช่ญาติโกโหติกากัน ไม่มีเหตุผลอะไรขอให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งไปทำให้คนอื่นไม่พอใจเพราะเรื่องของตัวเอง
ผู้ใหญ่บ้านซ่งกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เรื่องนั้น…ซิ่วเอ๋อเอ๋ย เจ้าดูสิ นี่คนจากบ้านสามีของเจ้าเองนะ พวกเราคงไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก”
แม่เฒ่าจางแค่นเสียงขึ้นมา “นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวเรา คนอื่นย่อมไม่มีเหตุผลอะไรจะสอด!”
ผู้ใหญ่บ้านถลึงตาใส่แม่เฒ่าจาง ถึงแม้เขาไม่อยากยุ่ง แต่ไม่รู้ทำไม ได้ยินประโยคนี้ของแม่เฒ่าจางแล้วรู้สึกเสียดหู
