อย่างไรไม่รู้
จางซิ่วเอ๋อมองคนเหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะกล่าวขึ้น “อย่างที่พวกเจ้าว่า การที่ข้าไปตระกูลเนี่ยเป็นเรื่องภายในครอบครัว ทุกคนไม่จำเป็นต้องยุ่ง แต่ชุนเถาไม่ใช่คนของตระกูลเนี่ย ท่านต้องจัดการหน่อยสิ”
“ไม่อย่างนั้นใครมาก็พาตัวเด็กสาวยังไม่ออกเรือนของหมู่บ้านเราไปได้รึ?” จางซิ่วเอ๋อถามกลับ ทอดสายตาไปที่ผู้ใหญ่บ้านซ่งด้วยแววคาดคั้น
ถึงสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูดจะไม่น่าฟัง แต่ผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้ตัวว่าทำไม่ถูก เวลานี้จึงไม่อาจตำหนิอะไรจางซิ่วเอ๋อได้
พอจางซิ่วเอ๋อถามแบบนี้ เขาจำต้องปริปากพูดอะไรหน่อย
เขายิ้มอย่างพะเน้าพะนอ มองหัวหน้าแม่เฒ่าพลางเอ่ย “เรื่องนั้น เจ้าดูสิ พวกเจ้าพาตัวซิ่วเอ๋อไปได้ แต่ชุนเถา…..”
หัวหน้าแม่เฒ่ามองจางชุนเถาที่น้ำตานองหน้าและกำลังมองพวกนางด้วยสายตาเคียดแค้น สีหน้าดื้อรั้นแล้วขมวดคิ้ว
เดิมทีนางไม่ได้อยากพาจางชุนเถาไปด้วยอยู่แล้ว เมื่อครู่นี้แค่อยากให้บทเรียนกับจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเท่านั้น
ถึงพาจางชุนเถากลับไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ถึงอย่างไรคนที่ฮูหยินต้องการคือจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่จางชุนเถา
นางทำสิ่งที่ฮูหยินสั่งไว้ให้ลุล่วงก็พอ เรื่องนอกเหนือจากนั้นต่อให้ทำไปก็ใช่ว่าจะได้อะไรตอบแทน
และเห็นได้ชัดว่าการพาตัวจางชุนเถาไปออกจะยุ่งยากไปหน่อย และง่ายต่อการทำให้ตระกูลเนี่ยถูกผู้อื่นว่าร้าย
พาตัวสะใภ้ของตระกูลเนี่ยไปไม่มีใครมีสิทธิ์ว่าอะไรอยู่แล้ว แต่การพาตัวเด็กสาว
