บ้านอื่นที่ยังไม่ออกเรือนไปนั้นไม่ค่อยเหมาะ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างปลอบโยน “ชุนเถา เชื่อพี่นะ กลับบ้านไปก่อน เดี๋ยวพี่ก็กลับ”
จางชุนเถาน้ำตานองหน้า คนพวกนี้ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี พี่สาวของนางจะเดี๋ยวไปเดี๋ยวกลับได้อย่างไร
และในตอนนั้น จางซิ่วเอ๋อก้มตัวกระซิบข้างหูจางชุนเถา พูดอย่างรวดเร็ว “ตอนนี้เจ้ากลับบ้านไปก่อน แล้วรีบหาทางไปพบเถ้าแก่เฉียนของอิ๋งเค่อจวีในเมือง ให้เถ้าแก่เฉียนไปตามคุณชายฉินมาช่วยข้า”
จางชุนเถาชะงักไปนิดหน่อย แต่ไม่นานนักก็ได้สติกลับมา
ใช่แล้ว คุณชายฉินดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา หากคุณชายฉินยอมช่วยพี่ทุกอย่างก็ยังมีหวัง
“พอได้แล้ว! พวกเจ้าสองพี่น้องบอกลากันเสร็จหรือยัง? เสร็จแล้วเราไปกันได้แล้ว ฮูหยินรอให้พวกเรากลับไปรายงานตัวอยู่!” หัวหน้าแม่เฒ่าเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถา จางชุนเถาพยักหน้าเบา ๆ เป็นอันว่าเข้าใจที่จางซิ่วเอ๋อพูดเมื่อครู่นี้แล้ว
แล้วจางซิ่วเอ๋อก็ถูกพาตัวไป