ท่านเนี่ยอยู่กับฮูหยินเนี่ย
นายท่านเนี่ยเป็นชายอายุราวสี่สิบ ดูจากโหงวเฮ้งแล้วเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ไม่มีท่าทีใจดำเหมือนเจ้าของที่
ส่วนฮูหยินเนี่ยเป็นสตรีอายุแค่สามสิบต้น ๆ หน้าตางดงามเปล่งปลั่ง
นายท่านเนี่ยขมวดคิ้วมองนายทวาร
ฮูหยินเนี่ยมองสีหน้าของนายท่านเนี่ยก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าไม่รู้จักดูหน่อยหรืออย่างไร? คนแบบไหนเข้ามาก็มาแจ้งเสียหมดแบบนี้!”
นายทวารสะดุ้งและรีบบอก “เช่นนั้นข้าจะรีบไล่คนผู้นั้นออกไปขอรับ”
แม่เฒ่าจางได้ยินแล้วร้อนใจขึ้นมาทันใด นางผลักประตูพุ่งพรวดเข้าไป
“พวกท่านหมายความว่าอย่างไร? ข้าอุตส่าห์มาตั้งไกล พวกท่านทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างโมโห
สีหน้าฮูหยินเนี่ยไม่พอใจขึ้นมา นางชำเลืองมองนายทวาร
นายทวารเองก็ตกใจมาก พูดตะกุกตะกัก “ฮูหยิน ข้า….ข้าไม่รู้จริง ๆ ขอรับว่านางตามมา”
“ยังไม่รีบเชิญนางออกไปอีก” สีหน้าฮูหยินเนี่ยย่ำแย่มาก
ตอนที่ฮูหยินเนี่ยพูดคำว่าเชิญ นางเริ่มกัดฟันแล้ว
คนเฉกเช่นฮูหยินเนี่ย ต่อให้ไม่พอใจก็จะรักษามารยาทขั้นพื้นฐานเอาไว้ คำพูดคำจาจึงยังถือว่าสุภาพ
แต่แม่เฒ่าจางจะรู้ได้ที่ไหน นางคิดแค่ว่าฮูหยินเนี่ยไว้หน้าตัวเอง บัดนี้จึงอยู่ในอารมณ์ได้คืบจะเอาศอก
“เชิญอะไรกันเล่า ท่านฟังที่ข้าพูดให้จบก่อน ที่ข้ามาวันนี้ก็เพราะหวังดีกับท่าน เอาข่าวมาบอกพวกท่านหรอกนะ” แม่เฒ่าจางเอ่ยเสียงเย็น
ไม่รอให้ใครถาม แม่เฒ่าจางก็พูดต่อ “ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ ถ้าไ
