บทที่ 187 แย่งคน
จางซิ่วเอ๋อกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยหน่าย
คุณชายฉินไม่ได้ตอบคำถามจางอวี่หมิน แต่ประโยคนี้กลับทำจางอวี่หมินอับอายได้ยิ่งกว่าปฏิเสธจางอวี่หมินตรง ๆ
ที่สำคัญที่สุดคือลามมาถึงนางด้วย
ตอนนี้จางอวี่หมินคงแค้นนางเข้ากระดูก
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อไม่กลัวหรอก อย่างไรเสียต่อให้ไม่มีคุณชายฉินจางอวี่หมินก็ไม่ชอบนางอยู่ดี
เหาเยอะไม่คัน หนี้เยอะไม่เครียด นางไม่กลัวจางอวี่หมินสักหน่อย
“จางซิ่วเอ๋อ! บ้านเรามีแขกผู้มีเกียรติขนาดนี้มาหาเจ้าจะรับรองด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไรกัน ยังไม่รีบพาเข้าบ้านเราอีก?” จางอวี่หมินกระเสือกกระสนขอเป็นครั้งสุดท้าย
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่จางอวี่หมิน นางดูแคลนจางอวี่หมินจริง ๆ
ถ้าจางอวี่หมินมีปัญญาหลอกล่อคุณชายฉินให้มาติดกับได้เอง นางก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่ตัวนางไม่สนใจจะเป็นสะพานให้จางอวี่หมินข้ามไปหรอกนะ
กลับบ้านเรา? พูดได้เต็มปากเต็มคำเชียว! นั่นน่ะไม่เคยเป็นบ้านของนางหรอก!
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ท่านอาเล็ก ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด คุณชายฉินเป็นญาติบ้านเราตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เจ้าหมายความว่าเจ้าข้องแวะกับผู้ชายที่ไม่ใช่ญาติรึ?” จางอวี่หมินแค่นเสียง
นางกำลังขุดหลุมพรางให้จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางอวี่หมิน “ท่านอย่าลืมนะว่าข้าแต่งงานแล้ว ที่คุณชายฉินมาครั้งนี้ก็แค่มาเยี่ยมข้าแทนสามีผู้ล่วงลับของข้า นี่เป็นญาติของสามีข้า ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับท่านนะ”
“เจ้า…..” จ