่วเอ๋อมองตวนอู่ “เจ้าไม่กลัวรถม้าเจ้าหายเหรอ?”
ตวนอู่แค่นเสียง “ใครจะโง่เง่าขนาดนั้น! ม้านี่ลงทะเบียนไว้! ทั้งแคว้นชิงสือก็ไม่มีม้าที่ดีขนาดนี้อีกแล้ว!”
ความหมายก็คือต่อให้ใครขโมยไปก็ตามกลับมาได้
ในยุคโบราณ สัตว์อย่างม้าใช่ว่าใคร ๆ ก็มีได้ โดยเฉพาะม้าที่ขี่ไปทำการรบได้นั้นยิ่งมีมูลค่ามากเป็นพิเศษ ถึงขนาดทางการต้องควบคุมการซื้อขายม้าอย่างเข้มงวดเพื่อป้องกันการเลี้ยงม้าตามอำเภอใจ
ม้าทุกตัวต้องลงทะเบียนไว้
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่เห็นว่าสำคัญ
คนที่ขโมยม้าคงไม่เอาไปขายหรอก ต้องหาสักที่เชือดทิ้งแล้วกินเนื้ออยู่แล้ว จะไปตามหาที่ไหนเล่า?
แต่จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินแล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องกังวลแทนคุณชายฉิน คุณชายฉินมีสมบัติมากมาย ต่อให้ม้าหายสักตัวก็คงไม่เป็นไร
จางซิ่วเอ๋อยอมรับชะตากรรม นางและตวนอู่หิ้วตะกร้าสานที่บรรจุของจนเต็มคนละตะกร้าและเดินเท้าไปที่บ้าน
คงให้ท่านเทพอย่างคุณชายฉินออกแรงไม่ได้
จางชุนเถาเห็นคุณชายฉินมาตอนแรกก็อึ้ง แต่ไม่นานนักก็ยอมรับได้
นางอยู่กับจางซิ่วเอ๋อมานาน เห็นอะไรมามาก แตกต่างจากหญิงสาวที่ถูกขนบธรรมเนียมล้างสมองอยู่บ้าง
และจางชุนเถาเชื่อใจจางซิ่วเอ๋อมาก
นางจึงรู้ว่าที่พี่สาวตัวเองข้องแวะกับผู้ชายพวกนี้ก็ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่
เมื่อเป็นแบบนี้ จางชุนเถาจึงไม่คิดมากอะไร
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง
จางชุนเถาทำกับข้าวและกินกับพวกบัณฑิตจ้าวไปเรียบร้อยแล้ว
และเหลืออาหารในหม้อไว้
