บทที่ 185 ข้อดีของกระดานซักผ้า
“ซิ่วเอ๋อ กระดานซักผ้านี่ใช้ดีจริงด้วย” โจวเหวินชื่นชม
วันนั้นเขาทำกระดานซักผ้าเสร็จแล้ว อาจารย์ถามเขาว่าเอาไว้ทำอะไร เขาแค่พูดไปอย่างไม่ใส่ใจ อาจารย์จึงเอาไปให้อาจารย์แม่ลอง
พอลองแล้วใช้ดีจริง ๆ
ที่ตัวเมืองไม่เหมือนในหมู่บ้าน ในหมู่บ้านยังไปซักผ้าในลำธารได้ ไม้ตีผ้ามีที่ให้ออกฤทธิ์ แต่คนในตัวเมืองต้องซักผ้าในกะละมังไม้ ไม้ตีผ้าจึงใช้ไม่ง่ายขนาดนั้น
การมีกระดานซักผ้านี่จึงช่วยประหยัดแรงไปมากโข
อาจารย์จึงให้เขาทำมาขายเพิ่ม ขายหนึ่งชิ้นได้รางวัลตอบแทน 2 เหรียญ
ถึงรายได้จะไม่มากนัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหาเงินได้ด้วยความสามารถตัวเอง ของในร้านที่ขายไปก่อนหน้านี้ต่อให้ได้เงินมากขนาดไหนก็ไม่เกี่ยวกับเขา
และอาจารย์ก็ชมเขาเพราะเรื่องนี้ด้วย
บอกว่าเขามีไหวพริบเหมาะที่จะเป็นช่างไม้!
โจวเหวินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างซาบซึ้ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นต้องขอบคุณจางซิ่วเอ๋อโดยเฉพาะ!
“ซิ่วเอ๋อ เอ้านี่ ข้าทำให้เจ้า” โจวเหวินยื่นกระดานซักผ้าชิ้นหนึ่งให้จางซิ่วเอ๋อ
ชิ้นนี้ไม่เหมือนที่เขาทำขาย โจวเหวินทำมันขึ้นจากไม้แดงแข็งอย่างดี ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่รู้เรื่องไม้เลยแม้แต่น้อยยังรู้ว่ากระดานซักผ้าชิ้นนี้ไม่ธรรมดา
ที่หายากยิ่งกว่านั้นคือโจวเหวินสลักลายดอกไม้อย่างประณีตบนกระดานซักผ้าด้วย แถมยังนำเศษหยกไปฝังเป็นดอกไม้เล็ก ๆ น่ารักให้อีกต่างหาก
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่ากระดานซักผ้านี่ไม
