่ใช่แค่กระดานซักผ้าตามความหมาย นี่ถือเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งแล้ว
“ชอบไหม?” โจวเหวินถามด้วยความคาดหวัง
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างปลื้มปริ่ม “ชอบเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านน้าเล็กนะเจ้าคะ”
โจวเหวินยิ้ม เขาหยิบถุงเงินออกมาหนึ่งถุงและยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ
“นี่อะไรหรือเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างฉงน
“กระดานซักผ้าเป็นความคิดของเจ้า ทุกครั้งที่ขายได้หนึ่งชิ้น อาจารย์จะให้รางวัลข้าสองเหรียญ เหรียญพวกนี้มาจากการเก็บสะสมของข้า” โจวเหวินพูดยิ้ม ๆ
ในช่วงแรกทุกคนยังไม่ค่อยให้การยอมรับกระดานซักผ้า จึงขายออกไปได้ไม่มากนัก
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ท่านน้าเล็ก เงินนี่ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าบอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่าข้าขอแค่กระดานซักผ้าหนึ่งชิ้น เรื่องหลังจากนั้นไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว”
โจวเหวินเห็นจางซิ่วเอ๋อบ่ายเบี่ยงไม่รับ จึงจนปัญญาที่จะให้ ทำได้เพียงปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงมอบปลาให้โจวเหวิน
ตอนที่โจวเหวินกลับไป เถ้าแก่ก็อดยิ้มไม่ได้หลังได้เห็นปลา
โจวเหวินเป็นเด็กดี เขายิ่งดูยิ่งพอใจ
ก่อนหน้านี้โจวเหวินไม่มีสิทธิ์กินข้าวโต๊ะเดียวกับครอบครัวเถ้าแก่ ทุกครั้งโจวเหวินกินข้าว เขาจะได้กินแค่ข้าวต้มที่เหลือไว้ให้ แต่ช่วงนี้โจวเหวินได้กินข้าวโต๊ะเดียวกับครอบครัวเถ้าแก่แล้ว
อาหารที่โจวเหวินได้กินก็ดีขึ้นไม่น้อย
จางซิ่วเอ๋อจัดการธุระตัวเองเสร็จแล้วจึงไปเดินเล่น
และในตอนนั้นเอง นางก็ตาโตเมื่อมองเห็นคุณชายฉินและเด
