บทที่ 184 จุดจบ
คราวนี้จางซิ่วเอ๋อไปคนเดียว
ตอนที่นางนั่งอยู่บนรถ นางก็บังเอิญเจอกู๋อวี่พอดี
เนื่องจากก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ออกจากบ้านมาหลายวัน จึงไม่รู้ว่าในหมู่บ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง
จางซิ่วเอ๋อไม่สนิทกับกู๋อวี่ พวกนางเคยสมาคมกันแค่ครั้งเดียวคือครั้งก่อนที่นางกลับมาจากตัวเมืองแล้วใช้อาหารของอิ๋งเค่อจวีโน้มน้าวใจของกู๋อวี่
แต่การโน้มน้าวใจครั้งนั้นกลับมีประโยชน์ในระยะยาว
อย่างตอนนี้ ต่อให้ห่างกันตั้งไกล กู๋อวี่ก็ส่งเสียงทัก “ซิ่วเอ๋อ! มานั่งข้างข้าเร็ว”
จางซิ่วเอ๋อยิ้ม นั่งลงข้าง ๆ กู๋อวี่โดยดี
อีกข้างหนึ่งของกู๋อวี่มีคนนั่งอยู่ ซึ่งก็คือแม่เฒ่าหลิวผู้เป็นเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่พอจะสู้รบปรบมือกับแม่เฒ่าจางได้
ช่วงนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยว ผู้คนจึงไปที่ตัวเมืองกันน้อยลง
แม่เฒ่าหลิวช้อนตามองจางซิ่วเอ๋อแต่ไม่พูดอะไร
กู๋อวี่เป็นคนชวนคุยด้วยรอยยิ้ม “ไม่เห็นเจ้าตั้งนานเลยนะ”
จางซิ่วเอ๋อคลี่ยิ้ม “หลายวันมานี้ข้าขุดแปลงผักที่สวนหลังบ้านมา ถึงแม้ปีนี้จะยังใช้เพาะปลูกได้ไม่เท่าไหร่ แต่ปีหน้าน่าจะใช้การได้แล้ว”
แม่เฒ่าหลิวได้ยินก็เงยหน้าเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ “คิดไม่ถึงว่าเจ้าเองก็รู้จักใช้ชีวิตเสียด้วย”
ภาพลักษณ์ของแม่เฒ่าหลิวในสายตาจางซิ่วเอ๋อไม่แย่นัก ถึงแม้ตามจริงแล้วจางซิ่วเอ๋อจะไม่ชอบนิสัยของแม่เฒ่าหลิว แต่เอาแค่เรื่องที่แม่เฒ่าหลิวสู้รบกับแม่เฒ่าจางได้สามยกใหญ่นั้นก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อมอง
