อด ถึงแม้นางจะขายผงเครื่องเทศแพงไปนิด แต่ก็นำผลตอบแทนมหาศาลมาให้เถ้าแก่เฉียนด้วยเช่นกัน!
ไม่อย่างนั้นเถ้าแก่เฉียนคงไม่เอาใจนาง ตามตื้อขอซื้อเครื่องเทศกับนางมากขนาดนี้
แต่ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อยังโกรธเคืองอยู่ จึงตั้งใจจะเอาเปรียบ
จะว่าไปแล้วในเรื่องที่เถ้าแก่เฉียนเอานางไปขาย การจ่ายค่าทำขวัญให้นางสักหน่อยก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่านางปวดหัวขนาดไหนในวันที่คุณชายฉินมาหา
เถ้าแก่เฉียนหยิบตำลึงเงินให้จางซิ่วเอ๋อทันที เป็นน้ำหนัก 5 ตำลึง 2 ก้อน
จางซิ่วเอ๋อหยิบซองเครื่องเทศให้เถ้าแก่เฉียน แลกมาได้อีก 4 ตำลึงเงิน
เมื่อเป็นแบบนี้ตำลึงเงินอันร่อยหรอของจางซิ่วเอ๋อจึงเพิ่มพูนขึ้นมา พอเป็นค่าใช้จ่ายในช่วงนี้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธคำขอที่เถ้าแก่เฉียนขอให้นางอยู่กินข้าวด้วย ก่อนจะเดินไปทางร้านช่างไม้
“ซิ่วเอ๋อ! เจ้ามาแล้ว!” ตอนโจวเหวินเห็นจางซิ่วเอ๋อ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อกวาดตามองกระดานซักผ้าหลายอันที่ตั้งอยู่หน้าร้านช่างไม้แล้วหัวเราะ ดูท่าไม่ต้องให้นางสาธิต เถ้าแก่ก็รู้ถึงข้อดีของเจ้าสิ่งนี้แล้ว นี่อย่างไรล่ะ เขาเริ่มทำการผลิตแล้วเรียบร้อย!
