รสชาติเดิมจะยังกินลงอยู่หรือ?
ตอนนี้เถ้าแก่เฉียนรู้แล้วว่าอะไรคือการยกหินขึ้นทุ่มใส่ขาตัวเอง
ถ้าเขาไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปเอาใจคุณชายฉินก็คงไม่ล่วงเกินจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองเถ้าแก่เฉียนแล้วเดินตามเขาเข้าไปข้างใน
เถ้าแก่เฉียนพาจางซิ่วเอ๋อเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัว ถามด้วยสีหน้าระมัดระวัง “แม่นางเถาฮวา เจ้าโกรธข้าใช่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้ว “ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือ?”
เถ้าแก่เฉียนเช็ดเหงื่อและรีบบอก “แม่นางเถาฮวา เป็นความผิดของข้าทั้งหมด เจ้าอย่าเลิกขายเครื่องเทศให้โรงเตี๊ยมของข้าเลยนะ”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเรียบ ๆ “ถ้าข้าคิดจะเลิกขายเครื่องเทศให้โรงเตี๊ยมท่านจริง วันนี้ข้าคงไม่มาอยู่ที่นี่หรอก”
เถ้าแก่เฉียนโล่งอกทันที
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “บอกข้ามาว่าท่านเอาเรื่องของข้าไปแลกผลประโยชน์อะไรกับคุณชายฉินมาบ้าง?”
เถ้าแก่เฉียนเป็นคนฉลาด เขารีบเอ่ยขึ้น “ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรหน้าฉากหรอก เขาตกรางวัลเป็นตำลึงเงินมานิดหน่อย ตำลึงเงินพวกนั้นข้ายกให้เจ้าหมดเลย”
เถ้าแก่เฉียนเอาใจคุณชายฉินก็เพราะหวังให้คุณชายฉินคอยดูแลกิจการของเขา อย่างแย่ที่สุดก็แค่ไม่ไปล่วงเกินคุณชายฉินเข้า
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้เถ้าแก่เฉียนไม่กล้าปิดบังคุณชายฉิน
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าอย่างไม่ปฏิเสธ
ตำลึงเงินพวกนั้นได้มาด้วยการเอาข้อมูลของนางไปแลก ทำไมนางจะไม่เอาล่ะ
การค้าขายระหว่างนางและเถ้าแก่เฉียนเป็นไปด้วยความยุติธรรมมาตล
