เนื้อ แม่เฒ่าหลิวก็ไม่กล้าโวยวาย
กู๋อวี่มองจางซิ่วเอ๋อพลางเอ่ย “ซิ่วเอ๋อ เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ พวกหวังกลากเกลื้อนมัน…”
พูดมาถึงตรงนี้ กู๋อวี่ก็เอ่ยแบบแฝงนัยยะเอาไว้ นางเตือนจางซิ่วเอ๋อได้ก็จริง แต่ไม่อาจพูดทุกอย่างให้ชัดแจ้ง
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจที่กู๋อวี่จะสื่อ นั่นก็คือให้นางระวังพวกหวังกลากเกลื้อนด้วย
เนื่องจากจางซิ่วเอ๋อไม่เหมาะจะไปสืบข่าวเรื่องหวังกลากเกลื้อน วันนี้จางซิ่วเอ๋อถึงเพิ่งรู้ว่าเถี่ยเสวียนจัดการพวกหวังกลากเกลื้อนด้วยวิธีการนี้
มิน่าล่ะเถี่ยเสวียนถึงบอกว่าหลังจากนี้พวกหวังกลากเกลื้อนคงไม่กล้ามาอีกแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกซาบซึ้งต่อชายชุดเทาและเถี่ยเสวียนมากขึ้นไปอีก
พอมาถึงตัวเมือง กู๋อวี่ก็ไปทำธุระของตัวเอง ส่วนจางซิ่วเอ๋อหลังจากลงรถแล้ว นางได้เดินตรงไปที่อิ๋งเค่อจวี
ครั้นเพิ่งมาถึงหน้าประตูอิ๋งเค่อจวี เสี่ยวเอ้อก็เห็นนาง
เสี่ยวเอ้อตะโกนเข้าไปข้างใน “เถ้าแก่ แม่นางเถาฮวามาแล้ว!”
เถ้าแก่เฉียนกำลังคิดบัญชีที่โต๊ะคิดเงิน เวลานี้ก็ไม่สนเรื่องพวกนี้แล้ว เขาโยนลูกคิดทิ้งและรีบออกมาต้อนรับที่ข้างนอก
“คุณนายเอ๊ย ในที่สุดก็มา!” เถ้าแก่เฉียนรีบกล่าวขึ้น
มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าผงเครื่องเทศจะหมดอยู่แล้ว เขาไม่รู้ว่าบ้านจางซิ่วเอ๋ออยู่ที่ไหน และไม่กล้าไปถามกับคุณชายฉิน
เขากังวลเป็นบ้าเป็นหลัง ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่มาแล้วเขาจะทำอย่างไร?
คนที่กินอาหารใส่เครื่องเทศจนชินแล้วถ้าต้องกลับไปกินอาหาร
