บทที่ 180 ก่อไฟ
หลังจากนั้นในห้องก็เหลือเพียงชายชุดเทาและเถี่ยเสวียน
ชายชุดเทาเคาะโต๊ะเบา ๆ ไม่พูดไม่จาอะไร
เถี่ยเสวียนมองชายชุดเทาอย่างระมัดระวัง นี่เจ้านายตัวเองไม่พอใจหรือเปล่า? ก็ได้ ก็ได้ เขาเองก็รู้ว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองทำไม่ถูก แต่เขานึกโกรธเคืองจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ
คราวก่อนเจ้านายช่วยไล่พี่ชายอะไรนั่นของจางซิ่วเอ๋อไป สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อกลับพูดกับน้องสาวตัวเองว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ!
เขาฟังแล้วโมโหชะมัด!
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อเคยช่วยชีวิตเจ้านายไว้ พวกเขาสมควรต้องตอบแทน แต่จางซิ่วเอ๋อจะมองพวกเขาในแง่ร้ายไม่ได้
สุดท้ายเถี่ยเสวียนจึงเอ่ยขึ้น “เจ้านาย…….”
ชายชุดเท้ายืนขึ้นและเดินออกไปด้านนอก
“เจ้านาย ท่านไม่ได้จะไปใช่ไหม? ข้า….หิวจริง ๆ ถ้างั้น….ถ้างั้นตอนเราไป เราล่าอาหารป่าไว้ให้จางซิ่วเอ๋อเป็นการตอบแทนก็ได้” เถี่ยเสวียนรีบบอก
ตอนนี้เขาพูดว่าจะทิ้งเงินไว้ให้ไม่ออก
แค่เขาและเจ้านายจะไปอยู่ในโรงเตี๊ยมยังเป็นปัญหาเลย
แต่จะขึ้นเขาล่าสัตว์ทุกวันก็ไม่ได้ พวกเขายังมีเรื่องต้องทำ ในสายตาเจ้านายเรื่องนี้สำคัญกว่าเรื่องปากท้องนัก แต่สำหรับเขาแล้ว ฟ้าดินจะใหญ่แค่ไหนก็ใหญ่ไม่เท่าเรื่องปากท้องของตัวเอง
ชายชุดเทาเอ่ยเสียงเย็น “รอในห้อง!”
เถี่ยเสวียนชะงัก ก่อนจะดีใจขึ้นมา ที่เจ้านายพูดหมายความว่าอย่างไร? น่าจะให้เขารอกินข้าวที่นี่อย่างนั้นสินะ?
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เถี่ยเสวียนจึงกลับไปในห้องอย่างเบิกบานใจ
ชา
