ใจจึงแดกดันไปชุดใหญ่
คิดไม่ถึงว่าคนที่มาช่วยตัวเองในวันนี้จะเป็นเขา!
นางไม่รู้ว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเวรกรรมที่ชักนำให้ทั้งสองได้มาเจอกัน!
เถี่ยเสวียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เอาล่ะ ๆ ข้าเป็นคนใจกว้าง ไม่ถือสาเจ้าหรอก!”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงแห้ง เรื่องครั้งนี้นางนึกขอบคุณเถี่ยเสวียนจริง แต่นางไม่เสียใจที่ตอนนั้นตัวเองทำแบบนั้นหรอก ใครโดนจ้องขนาดนั้นจะไม่หงุดหงิดบ้าง?
ทั้งสามนั่งลง จางซิ่วเอ๋อมองหนิงอันและเถี่ยเสวียนอย่างพิจารณา
หนิงอันไม่ต้องพูดถึง หน้าตาโดดเด่น ให้ความรู้สึกมังกรเหนือคน ต่อให้สวมเพียงเสื้อผ้าสีเทาซอมซ่อก็มิอาจบดบังรัศมีของเขาได้
เถี่ยเสวียนเองก็รูปงามใช้ได้
สรุปก็คือสองคนนี้ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา และไม่ใช่พวกชาวไร่ที่บุกบั่นตากแดดตากฝนตามหมู่บ้าน
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสามก็เงียบไป
ดีที่ไม่นานนักอาหารในหม้อก็อุ่นพอดี
จางซิ่วเอ๋อรีบไปยกของที่ห้องครัวมา
นางตักข้าวต้มให้ทั้งสองคนละถ้วยและพูดเขิน ๆ “วันหน้าข้าจะขอบคุณพวกเจ้าอย่างงามเลย”
เถี่ยเสวียนไม่สนหรอก เขาหยิบหมั่นโถวแป้งขาวขึ้นมาหนึ่งลูกและกัดกินทันที
พอเขาได้กินเนื้อตุ๋นน้ำแดงเข้าไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกายทันที! ต่อให้เขาไม่ชอบจางซิ่วเอ๋อขนาดไหน นาทีนี้ก็ต้องถอนหายใจ! อุทานว่าโคตรพ่อโคตรแม่อร่อยเลยโว้ย!
ทั้งชีวิตของเขาเถี่ยเสวียนยังไม่เคยกินเนื้อตุ๋นน้ำแดงอร่อยขนาดนี้มาก่อน!
นุ่มลิ้นรสหอมหวาน และไม่มีกลิ่นคาวเนื้อแม้แต่น้
