บทที่ 179 ช่วยเหลือ
ชายชุดเทาพูดพลางพาจางซิ่วเอ๋อเหินลงไปที่พื้น
จางซิ่วเอ๋อตัวเซจนเกือบล้ม
ชายชุดเทายื่นมือไปพยุง พอจางซิ่วเอ๋อทรงตัวได้แล้วเขาจึงมองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ย “ที่จริงจะจัดการเรื่องนี้โดยไม่ส่งเสียงก็ได้ แต่ข้าคิดว่าให้เจ้ารู้ไว้ดีกว่า อย่างน้อยเจ้าจะได้รู้ว่าตัวเองมีเรื่องกับใครบ้าง อีกอย่าง…..จะได้ระวังตัวไว้ด้วย”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินคำพูดเป็นห่วงเป็นใยของชายชุดเทาแล้วแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี
เห็นได้ชัดว่าที่ชายชุดเทาโผล่มาที่นี่ก็เพื่อมาช่วยนาง แต่นางล่ะ นางทำอะไรลงไปบ้าง!
นางเข้าใจชายชุดเทาผิดอีกแล้ว!
ไม่ใช่ว่าจางซิ่วเอ๋ออยากมองผู้อื่นในแง่ร้าย แต่ชายชุดเทามากลางดึกกลางดื่นแบบนี้จะไม่ให้นางระแวงได้อย่างไรกัน
แถมนางไม่รู้จักชายชุดเทาเลยสักนิด!
จางซิ่วเอ๋อหน้าแดงก่ำ ครั้งก่อนที่เข้าใจเขาผิดนางยังกล้าขอโทษ แต่ครั้งนี้…..
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปจริง ๆ!
ไม่ต้องให้ชายชุดเทาพูดอะไร จางซิ่วเอ๋อเริ่มตำหนิตัวเองในใจ
จางซิ่วเอ๋อมองมือของชายชุดเทา นางจำได้ว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองได้กัดลงไปอย่างแรง
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างกระอักกระอ่วน “คือว่า ให้ข้าทำแผลให้เจ้าเถอะ”
ชายชุดเทาส่ายหน้า “ไม่ต้อง ถ้าไม่มีอะไรข้าไปล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อจะยอมให้ชายชุดเทาไปได้อย่างไร? ถ้าเขาไปนางต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่!
จางซิ่วเอ๋อรีบเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อชายชุดเทาไว้
ชายชุดเทาขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
จางซิ่วเอ