๋อกระพริบตาเป็นประกาย น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกผิด “เจ้าอยู่ที่นี่ต่อเถอะ อย่างน้อยให้ข้าช่วยพันแผลให้เจ้าก่อน ไหนจะพี่น้องคนนั้นของเจ้าด้วย ข้าอยากจะขอบคุณด้วยตัวเอง”
ชายชุดเทาขมวดคิ้วเป็นปมกว่าเดิม
แต่สุดท้ายเขาก็พยักหน้า
จางซิ่วเอ๋อมองชายชุดเทาพลางเอ่ย “น้องสาวข้านอนอยู่ในบ้าน นางเป็นคนขี้กลัว เราอย่าไปทำให้นางแตกตื่นเลย เจ้าตามข้ามา”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อเดินไปทางห้องข้าง ๆ
เวลานี้นางไม่มีทางพาชายชุดเทาไปห้องครัวหรอก
นางทำความสะอาดห้องข้าง ๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว ด้านในห้องมีโต๊ะเก่า ๆ ผุพังตัวหนึ่ง แต่โต๊ะตัวนั้นมีเหลยเฟิงมาซ่อมให้จนใช้การได้ ถึงภาพลักษณ์ภายนอกจะดูไม่น่าใช้แต่แข็งแรงมั่นคงมาก
นอกจากโต๊ะแล้วมีตู้อีกชุดหนึ่ง
จางซิ่วเอ๋อตั้งป้ายวิญญาณของเนี่ยหย่วนเฉียวบนตู้ในห้องนั้น
แต่ตอนนี้ป้ายวิญญาณนั้นถูกผ้าลายดอกผืนหนึ่งบังไว้
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้อยากจะบูชาป้ายวิญญาณนี้ด้วยความจริงใจอยู่แล้ว นางแค่อยากทำเป็นเรื่องใหญ่ให้ผู้อื่นเห็นแค่นั้น!
ตอนไม่มีใครดูอยู่ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าของสิ่งนี้อัปมงคลอย่างยิ่ง! จึงเอาผ้าปิดไว้
ผ้าที่ใช้ยังเป็นลายดอกอีกด้วย เห็นได้ว่านางไม่เห็นความสำคัญของป้ายวิญญาณนี่เลยสักนิด
ในสายตาจางซิ่วเอ๋อถึงแม้เนี่ยหย่วนเฉียวตายแล้ว แต่ไม่ได้น่าเห็นใจเลย!
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองกำลังจะตายแต่ก็ยังจะแต่งงานกับเจ้าของร่างจางซิ่วเอ๋ออีก ไม่ใช่ว่าเป็นการท
