ำลายชีวิตเด็กสาวคนนั้นหรือ?
ต่อให้สุดท้ายเขาไม่ตาย แต่ร่างกายเจ็บออด ๆ แอด ๆ นั่น ต่อให้แต่งงานไป เจ้าสาวก็เป็นแค่ของตายในบ้านเขาอยู่ดี?
ตอนชายชุดเทาเดินเข้ามา จางซิ่วเอ๋อก็จุดตะเกียงน้ำมันจนสว่างไสว
จากนั้นก็เรียกให้ชายชุดเทานั่ง “เจ้ารอข้าอยู่นี่สักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมา”
ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็กลับมาพร้อมไหเหล้าใบเล็ก
เหล้านี่เป็นเหล้าที่เหลือจากที่ซื้อไว้คราวก่อน
จางซิ่วเอ๋อเทเหล้าออกมาและมองชายชุดเทาพลางบอก “ต้องล้างสิ่งสกปรกบนนั้นออกก่อน ถ้าใช้แค่น้ำจะเป็นหนองได้ เลยใช้ได้แต่เหล้า แต่อาจจะเจ็บหน่อยนะ”
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็ยกมือของชายชุดเทาขึ้นและเทเหล้าล้างมือให้เขา
ถึงอย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็เป็นคนยุคปัจจุบัน ไม่ได้ใส่ใจเรื่องระยะห่างระหว่างชายหญิงนัก ต่อให้มาอยู่ในยุคโบราณแล้วคอยย้ำเตือนตัวเองตลอดว่าให้เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม แต่ของบางอย่างที่หลอมอยู่ในกระดูกดำแล้วให้เปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิงก็คงไม่ได้
อย่างเช่นตอนนี้ พอนางร้อนใจขึ้นมา นางก็ลืมเรื่องการกระทำของนางไป ขืนกระทำเรื่องแบบนี้ในยุคโบราณต้องโดนคนจี้เอาผิดแน่
ชายชุดเทาขยับมือ คิดจะดึงมือตัวเองกลับ
จางซิ่วเอ๋อนึกว่าเขากลัวเจ็บจึงบอกเสียงอ่อนโยน “ต้องขอโทษเจ้าจริง ๆ แต่เพื่อให้บาดแผลหายไวขึ้นต้องเอาเหล้าล้าง….ถึงจะเจ็บ แต่เจ้าต้องทนหน่อยนะ”
ชายชุดเทาชะงักมือ
ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ล้างแผลให้ชายชุดเทาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว
เห็นรอ
