ยฟันชัดขนาดนั้นแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็อดด่าตัวเองในใจไม่ได้
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงเทยารักษาแผลลงไป ก่อนจะเอาผ้าฝ้ายมัสลินพันมือเขา
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จมีเสียงเบา ๆ เสียงหนึ่งดังมาจากในสวน
“เจ้านาย?” เถี่ยเสวียนเรียกเสียงเบาอยู่ด้านนอก
ชายชุดเทาเอ่ย “เข้ามา”
เถี่ยเสวียนถึงผลักประตูเข้ามา เขาเข้ามาแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ สุดท้ายทอดสายตาไปที่มือของชายชุดเทา เขามองปมผ้ารูปผีเสื้อสีขาวนั่นและมุมปากกระตุกอย่างยากลำบาก
เขาไม่แปลกใจว่าทำไมเจ้านายตัวเองถึงมีแผล เพราะดูแล้วไม่ร้ายแรง
เขาแค่อยากรู้ว่าทำไมเจ้านายตัวเองถึงอนุญาตให้คนอื่นพันแผลแบบสตรีให้!
เถี่ยเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้นขอรับ?”
ชายชุดเทาเลิกคิ้ว ไม่ตอบเถี่ยเสวียนกลับย้อนถาม “คนพวกนั้นล่ะ จัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
“จัดการเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าพวกเขาไม่กล้ามาอีก!” เถี่ยเสวียนพูดอย่างภูมิใจ
เพราะคนพวกนั้นเลยที่ทำให้ตัวเองกินข้าวไม่อิ่ม นอนไม่เต็มอิ่ม
เนื่องจากตอนนี้เถี่ยเสวียนสวมชุดขาวทั้งตัว ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง จางซิ่วเอ๋อจึงจำไม่ได้ว่าเป็นพ่อค้าที่ตัวเองเคยเจอ
นางคำนับเถี่ยเสวียนพลางกล่าว “ขอบคุณเจ้ามาก”
เถี่ยเสวียนโบกมือ “ถ้าจะขอบคุณ เจ้าขอบคุณเจ้านายข้าดีกว่า”
ถ้าไม่ใช่เห็นแก่เจ้านาย ใครจะไปสนว่าจางซิ่วเอ๋อจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าเถี่ยเสวียนจะเถรตรงขนาดนี้ นางสีหน้ากระอักกระอ่วนนิดหน่
