อยก่อนจะเอ่ยขึ้น “พวกเจ้านั่งพักอยู่ตรงนี้ครู่หนึ่ง ข้าจะไปเทน้ำให้พวกเจ้าดื่ม”
เถี่ยเสวียนได้ยินแล้วก็ไม่พอใจขึ้นมา “ข้าวยังไม่ได้กินเลย จะดื่มน้ำลงได้อย่างไร?”
ชายชุดเทามองเถี่ยเสวียนอย่างเตือนสติ
เถี่ยเสวียนปิดปากเงียบ แต่ถึงเขาจะเงียบไปแล้วท้องกลับร้องโครกครากขึ้นมา ส่งเสียงดังอย่างกับฟ้าผ่า
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเถี่ยเสวียนกำลังหิว?
นางคิดว่าในเมื่อพวกเขาช่วยตัวเองขนาดนี้ จางซิ่วเอ๋อจะปล่อยให้พวกเขาทนหิวได้อย่างไร?
จึงเอ่ยขึ้นทันที “ที่บ้านยังมีอาหารที่ทำไว้อยู่ เดี๋ยวข้าไปอุ่นให้ พวกเจ้ากินไปก่อนนะ”
พูดเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็ผลักประตูเดินออกไปทางห้องครัว
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
กัดเขาเสียเป็นแผลขนาดนั้นเลยซิ่วเอ๋อเอ๊ย เลยต้องทำแผลให้เขาเลย
เถี่ยเสวียนช่างน่าสงสารที่สุด ให้เขาได้กินข้าวเยอะ ๆ เลยนะคะ
ไหหม่า(海馬)
