บทที่ 177 ชายชุดเทา
แม่หลินผมยุ่งเหยิง สายตามืดครึ้ม สีหน้าบึ้งตึงของนางขณะที่พูดดูแล้วมีรังสีอำมหิตอยู่จริง ๆ
หลีฮวาถามอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่ ท่านมีวิธีจัดการจางซิ่วเอ๋อแล้วเหรอ?”
แม่หลินเหมือนเห็นภาพอนาถของจางซิ่วเอ๋อ เผยรอยยิ้มบางบนใบหน้า แม้แต่สีหน้าตอนมองหลีฮวายังนุ่มนวลขึ้น
“หลีฮวา เจ้าไปเอาเนื้อหมักไว้ไปที่ห้องครัว วันนี้เราจะกินเนื้อเค็มกัน” แม่หลินสั่ง
หลีฮวาได้ยินแล้วดวงตาเป็นประกาย ตั้งแต่สวี่อวิ๋นซานออกจากบ้านไป ที่บ้านไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว
ชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านตระกูลสวี่ถือว่าอยู่ระดับบน ๆ ของหมู่บ้านชิงสือ สาเหตุก็เพราะสวี่อวิ๋นซานล่าสัตว์เป็น
อย่างน้อยในบ้านไม่เคยขาดเนื้อ
แต่สวี่อวิ๋นซานไปแล้ว ผลที่ตามมาคือหนึ่งแม่หลินอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากอาหารเท่าใดนัก สองคือตอนสวี่อวิ๋นซานอยู่ ทั้งบ้านต่างกินอาหารป่าที่สวี่อวิ๋นซานล่ามาได้ แต่ตอนนี้สวี่อวิ๋นซานไม่อยู่แล้ว ถ้าจะกินเนื้อก็ต้องใช้เงินซื้อ ซึ่งแม่หลินเสียดายเงิน!
หลีฮวาที่มีชีวิตดี ๆ ได้กินเนื้อทุกวันจนชินกลับไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
และหลีฮวาเองก็ไม่สบายใจเพราะการหนีจากไปของสวี่อวิ๋นซาน
นางไม่รู้ว่าสวี่อวิ๋นซานจะกลับมาตอนไหน ถึงแม้นางเรียกแม่หลินว่าท่านแม่เหมือนกัน แต่นางไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่หลิน
ถ้าสวี่อวิ๋นซานไม่กลับมาอีก นางไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองต้องอยู่อย่างไร
หลีฮวากินไม่อิ่มแล้วยังวิตกกัง
