หลอกลวงปล้นชิงอะไร
คุณชายฉินยิ้ม สีหน้ายังดีอยู่ “เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าคิดเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่บังคับ”
“คุณชายฉิน! ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นคนดี! ข้ามองท่านไม่ผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ!” จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินน้ำตาคลอ มอบหมวกใบใหญ่*ให้คุณชายฉินอย่างไม่ลังเล……
*การเอ่ยยกย่องสรรเสริญอย่างเกินจริง
ความหมายก็คือเจ้าเป็นคนดี อย่าได้ใช้กลอุบายชั้นต่ำเชียวล่ะ
คุณชายฉินเงียบ
สุดท้ายเขากระแอมเบา ๆ“ข้ามีธุระอื่นขอตัวก่อน ไว้มาหาเจ้าวันหลัง”
ตอนจางซิ่วเอ๋อได้ยินครึ่งประโยคแรก ในใจรู้สึกเบิกบานสุด ๆ
ขอบคุณฟ้าดิน ในที่สุดท่านเทพคุณชายฉินก็จะไปแล้ว
แต่พอได้ยินครึ่งประโยคหลัง จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหมดเรี่ยวแรง
คุณชายฉินลุกขึ้น เดินออกไปอย่างสง่างาม
จางซิ่วเอ๋อเดินตามหลังคุณชายฉินออกไปข้างนอก นางไม่ได้จะไปส่งคุณชายฉิน แต่คิดจะรอจนคุณชายฉินไปแล้วจะไปเรียกคนตระกูลจ้าวมากินข้าว
แค่ผักป่าและข้าวต้มที่กินไปเมื่อครู่นี้นางไม่อิ่มหรอก
คืนนี้ต้องกินของดีเพิ่มอีก
คุณชายฉินเพิ่งจะเดินออกมาจากป่าผีสิง จางอวี่หมินและหลีฮวาสองคนก็เดินเข้ามาหา
“คุณชายฉิน รอก่อนเจ้าค่ะ” จางอวี่หมินพูดอย่างตื่นเต้น
นางกลัวแทบแย่ เมื่อครู่ยังกังวลอยู่เลยว่าคุณชายฉินจะค้างคืนที่บ้านจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ แค่คิดแบบนั้นจางอวี่หมินก็รู้สึกอิจฉาริษยาแทบทนไม่ไหว
คุณชายฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ทอดสายตาไปที่จางอวี่หมิน
จางอวี่หมินจัดสายรัดเอวของตัวเอง ทำท่าทำทางเข
