ยวน่ากลัว เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปากช้าๆ เล็บทั้งสองข้างจิกลึกลงไปในฝ่ามือ
“หลี่ลี่ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ!” ดวงตาของหูอี้เหมือนจะพ่นไฟออกมา แม้แต่คนรอบข้างก็ยังรู้สึกถึงความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านในตัวเขา
เมื่อหลิวเหมยเอ๋อร์ดูดซึมฤทธิ์ยาเสร็จแล้ว ทั้งสองเดินออกมาจากถ้ำ ศิษย์ทั้งหมดต่างแยกย้ายกันไปหาที่เพื่อดูดซึมฤทธิ์ยากันหมดแล้ว
กลับมาที่ถ้ำของหลิวเหมยเอ๋อร์ หลี่ลี่แบ่งยาลูกกลอนในอ้อมอกให้หลิวเหมยเอ๋อร์ครึ่งหนึ่ง แล้วก็กลับไปยังถ้ำของตัวเอง
รากฐานสำคัญที่สุด หลิวเหมยเอ๋อร์ก็รู้ดี ดังนั้นนางจึงวางตำราการปรุงยาไว้ชั่วคราว แล้วเริ่มกลืนกินยาลูกกลอนทีละเม็ดเพื่อบำรุงร่างกาย
ในชั่วพริบตา ตั้งแต่ยารวมพลังระดับต่ำสุด ไปจนถึงยาหลอมวิญญาณระดับสูง หลิวเหมยเอ๋อร์กินยาทุกชนิดที่กินได้จนหมด ยาลูกกลอนเข้าปากนางราวกับถั่ว ทำเอายายหลิวที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอุทานด้วยความตกตะลึง””แม้แต่บุตรหลานตระกูลใหญ่ก็คงไม่สามารถกินยาลูกกลอนได้มากเช่นนี้ หลี่ลี่ผู้นี้ช่างมีความสามารถอันน่าทึ่งจริงๆ” ย่าหลิวส่ายหน้าพลางเอ่ยด้วยความทึ่ง
สาวใช้คนสนิทนามว่าเสื้อเขียวยิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม้นางจะเป็นสาวใช้ในโรงผลิตยาที่เต็มไปด้วยยาลูกกลอน แต่นางก็ไม่เคยเห็นผู้ใดกินยาลูกกลอนมากมายเช่นนี้มาก่อน ช่างฟุ่มเฟือยเหลือเกิน
หลังจากกลืนกินและย่อยยาลูกกลอนเป็นเวลาเต็มหนึ่งวัน หลี่ลี่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตนดีขึ้น
