ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
หลี่ลี่เห็นดังนั้น ในใจก็แค่นเสียงเย็นชาอีกครั้ง
“เหมยเอ๋อร์รีบกินเสียเถอะ! สูญเสียสรรพคุณไปบ้างก็ไม่เป็นไร ยานี้ซื้อมาจากค่าชดเชยหินวิญญาณที่หูต้าจือสือค้นที่พักของเจ้าเมื่อไม่กี่วันก่อน ยังมีอีกมาก มีพวกโง่เขลาเหล่านี้คอยเลี้ยงดูพวกเรา ก็ไม่ต้องเสียดายสรรพคุณที่สูญเสียไปหรอก” หลี่ลี่กล่าวพลางยัดยาลูกกลอนใส่มือของหลิวเหมยเอ๋อร์
“ไอ้หลี่ลี่ชั่วช้า!” หูอี้ได้ยินหลี่ลี่พูดเช่นนั้น ในใจอดไม่ได้ที่จะคำรามเสียงต่ำ กำหมัดแน่น เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนขึ้นมาเพราะออกแรงมากเกินไป สั่นไม่หยุด ฉางหงทั้งสามคนก็โกรธจนหายใจหอบเช่นกัน
หลิวเหมยเอ๋อร์รับยาลูกกลอนมา หัวเราะพรืดออกมา จากนั้นก็ชายตามองหลี่ลี่ รู้ดีว่าหลี่ลี่ตั้งใจยั่วโมโหหูอี้และคนอื่นๆ แต่ก็ยังเสียดายที่จะกินทันที
หลี่ลี่ยิ้มแล้วหยิบยาลูกกลอนหลายชนิดออกมาจากอกเสื้อ “ยารวมพลัง ยาเสริมกระดูก ยาบำรุงเลือด ยาเสริมเส้นลมปราณ แค่ยาพวกนี้ก็พอให้พวกเรากินได้อีกนาน ยังมีรางวัลที่ให้ข้าจากยาลูกกลอนที่หายไปอีก ถ้ามีพวกโง่เขลามาอีกสักไม่กี่คน ข้าเกรงว่าต่อไปเจ้ากับข้าคงต้องกินแต่ยาลูกกลอนเป็นอาหารแล้ว””หลิวเหมยเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก แล้วรีบกลืนยาลูกกลอนลงไปอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เข้าไปในถ้ำข้างๆ เพื่อฝึกฝนดูดซึมฤทธิ์ยาทันที หลี่ลี่ก็ตามไปคอยคุ้มกันอยู่ด้านนอก
ขณะที่ทั้งสองจากไป ร่างของหูอี้ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าบิดเบี้
