์จึงเป็นคนที่มีสิทธิ์พูดเรื่องนี้มากที่สุด!”
“จริงเหรอ?” จางอวี่หมินลังเล
หลีฮวาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าไม่อยากเชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ ข้าช่วยเจ้าก็เพราะเห็นว่าเราสองคนถูกชะตากัน และข้าเองก็ไม่ชอบจางซิ่วเอ๋อ! นางปั่นป่วนจนบ้านข้ามีสภาพแบบนี้ ทำไมถึงหันไปเจอคนดีอย่างคุณชายฉินได้?”
หลีฮวาจัดแจงเสื้อผ้าตัวเอง หันหลังพลางกล่าว “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการความช่วยเหลือ งั้นข้าไปล่ะ”
พูดเสร็จหลีฮวาทำท่าจะไป
จางอวี่หมินรีบคว้าแขนของหลีฮวาไว้อย่างร้อนใจ “เจ้าอย่าไปนะ!”
จางอวี่หมินเป็นพวกไม่รู้หนักเบา นางคว้าหลีฮวาแรงจนหลีฮวาเซ
ปกตินางกระชากแม่โจวและพี่น้องตระกูลจางจนชิน ตอนนี้จึงรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ และยิ่งไม่มีทางขอโทษหลีฮวา
หลีฮวาทรงตัวอย่างยากลำบากและมีสีหน้ามืดครึ้มลง
แต่สุดท้ายก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ นางเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้าทำอะไร?”
“ข้าต้องการความกระจ่าง เช่นนั้นเรามารอคุณชายฉินด้วยกันเถอะ!” จางอวี่หมินตัดสินใจในที่สุด
หลีฮวาพยักหน้า “ก็ดี อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีอะไรทำ เราสองคนมารออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน”
ทั้งคู่รอเป็นเวลานานมาก
รอจนหลีฮวายืนจนเจ็บขาไปหมด นางก็มองจางอวี่หมินพลางกล่าว “อวี่หมิน เจ้าไปดูที่บ้านผีสิงหน่อยไหม?”
จางอวี่หมินกระโดดถอยหลังหนึ่งก้าวทันที “ข้าไม่ไปหรอก”
“แต่คุณชายฉินก็อยู่ที่นั่นนะ จางซิ่วเอ๋อคงไม่หลอกผีหลอกเจ้าอะไรตอนนี้หรอก” หลีฮวาเอ่ย
จางอวี่หมินเคยเจอดีที่บ้านผีสิง นาทีนี้ไ
