ม่มีวันเลิกรากับเจ้าแน่! เจ้ายืนดูพวกข้ากินข้าวอยู่นี่! พวกข้ากินเสร็จแล้วเจ้าถึงไปล้างจานได้!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างเกรี้ยวกราด
แม่โจวยิ้มขมขื่น ตอนนี้นางตอบโต้อะไรไม่ได้เลย ได้แต่ยืนดูทุกคนที่โต๊ะกินข้าว
จางอวี่หมินกินข้าวอีกสองคำจึงกลอกตาแล้วเอ่ย “ข้ากินอิ่มแล้ว!”
แม่เฒ่าจางมองจางอวี่หมินพลางกล่าว “ทำไมไม่กินเยอะ ๆ ล่ะ?”
จางอวี่หมินได้ฟังแล้วมีอารมณ์ขึ้นมา “ข้าไม่กินแล้ว”
แม่เฒ่าจางมองจางอวี่หมินอย่างเป็นห่วง “มากน้อยก็ต้องกินเข้าไปหน่อย”
ตอนนี้แม่เฒ่าจางไม่รังเกียจหรอกว่าลูกสาวตัวเองจะกินจุ นางกลัวว่าจางอวี่หมินจะอด นางยังหวังให้จางอวี่หมินได้แต่งงานกับคนดี ๆ แล้วนางจะได้มีชีวิตที่ดีไปด้วย!
จางอวี่หมินเบ้ปาก “ไม่กินแล้วจริง ๆ กินเยอะไปกลายเป็นนังอ้วนจะทำอย่างไร? ข้าต้องรักษาหุ่นตัวเอง”
แม่โจวก้มมองถ้วยตัวเองโดยไม่พูดจา ถ้วยว่างเปล่าไปแล้ว แต่นางไม่กล้าคีบของกินอีก
ในบ้านนี้แบ่งเป็นสองมาตรฐาน บางคนกลัวว่าตัวเองกินมากไปแล้วจะไม่สวย แต่บางคนกลับอยากกินให้มากกว่านี้ก็กินไม่ได้
แม่โจวหัวเราะฝืดเฝื่อนในใจ ถ้าไม่ได้ลูกสาวกตัญญูสองคนของตัวเอง ตอนนี้ตัวเองคงอดตายไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กในท้องว่าจะอยู่ดีไหม!
จางอวี่หมินเอ่ยขึ้นอีก “ข้าจะออกไปเดินเล่นหน่อย!”
“เดี๋ยว! อวี่หมิน เจ้าระวังตัวด้วย! เด็กหนุ่มในหมู่บ้านหมายตาเจ้าอยู่ไม่น้อย อย่าให้พวกเขาเข้าใกล้นะ พวกเราไม่ใช่สาวชาวไร่ไร้สมบัติ
