ตอนนี้เลยลนลานอยู่ พอโดนจางอวี่หมินเรียกจึงได้สติกลับมา
เขามองแม่โจว เห็นสีหน้าเรียบเฉยของนาง สายตาที่มองมาทางเขาเย็นชาดูเย็นชาอย่างยิ่งจนเขารู้สึกเดือดขึ้นมาทันที
ตอนนี้ทั้งภรรยาและลูก ๆ เอาแต่ตั้งแง่เป็นปรปักษ์กับเขา! ชีวิตนี้ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!
ตอนแรกเขาอยากเข้าไปปลอบโยนแม่โจว แต่พอนึกถึงจางซิ่วเอ๋อก็เดือดขึ้นมา พุ่งออกไปอย่างกระฟัดกระเฟียด
แม่โจวเห็นแล้วคิดจะตามไป นางไม่อยากเห็นจางต้าหูโดนยุจนไปรังแกจางซิ่วเอ๋อ
แต่นาทีนี้จางอวี่หมินกระโจนตัวพุ่งไปหาแม่โจว กระชากแม่โจวจนนางเซ “พี่สะใภ้สี่ พี่จะไปทำอะไร? พี่สี่จะไปสั่งสอนจางซิ่วเอ๋อก็เพราะหวังดีกับนาง เจ้าตามไปทำไม?”
“ข้ารู้ว่าเจ้ารักลูก แต่ถ้าไม่สั่งสอนลูกดี ๆ วันหน้าไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง! ถ้าเจ้าใจอ่อนตอนนี้สิจะเป็นการทำร้ายนาง!” คำพูดจางอวี่หมินพูดเหมือนหวังดีกับจางซิ่วเอ๋อ
แต่ในใจนางกลับคิดไปว่าต้องไม่ปล่อยให้แม่โจวไปทำเสียเรื่อง
แม่โจวไปแล้วก็จะข่มจางต้าหูไว้ ถ้าจางต้าหูโวยวายไม่ขึ้น แผนนางก็ล้มเหลวน่ะสิ?
ตอนนี้จางอวี่หมินจึงไม่อยากให้แม่โจวตามไปด้วยสักนิด
จางอวี่หมินออกแรงดึงอย่างแรง แม่โจวไม่ทันตั้งตัวก็เซจนเกือบล้ม
แม่เฒ่าจางเห็นจางอวี่หมินกระชากแม่โจวนอกจากจะไม่ว่าจางอวี่หมินแล้วกลับด่าลั่น “เพราะตัวซวยที่เจ้าคลอดออกมาแท้ ๆ เลย! ข้าจะบอกให้นะ วันนี้เจ้าจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น!”
“ถ้าวันนี้เจ้าก้าวออกจากประตูนี้ ข้าไ
