ซิ่วเอ๋อยิ้มขณะเอ่ย
คุณชายฉินได้ยินแล้วก็ชะงักตะเกียบที่กำลังจะคีบกับข้าวเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วมองข้าวต้มตรงหน้าตัวเอง
เห็นคุณชายฉินสีหน้าเปลี่ยน จางซิ่วเอ๋อก็อารมณ์ดีขึ้น
เฮอะ นางไม่เชื่อว่าจะทำให้คุณชายกินดีอยู่ดีอย่างเขาเสียขวัญไม่ได้
คุณชายฉินดูไม่ออกที่ไหนกันว่าจางซิ่วเอ๋อจงใจกวนประสาท แต่ใครมาเจออาหารเต็มโต๊ะที่จางซิ่วเอ๋อบรรยายไปขนาดนี้ก็หมดความอยากอาหาร
เสียงของคุณชายฉินเสนาะหูสุด ๆ “ในเมื่อยากจนขนาดนี้ เจ้าก็ตอบตกลงสิ อนาคตจะได้มีชีวิตที่ดี”
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้าบอกเจ้าตามตรงเลยนะ ข้าตั้งใจจะใช้สูตรเครื่องเทศนี่เป็นสินเดิมของตัวข้า”
พูดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อกระเถิบไปด้านหน้า “หรือท่านอยากแต่งงานกับข้ากันเจ้าคะ?”
คุณชายฉินสีหน้าอึกอักขึ้นมา ก่อนจะกระแอมเบา ๆ
เด็กติดตามชุดเขียวได้ยินแล้วตื่นตัวขึ้นขึ้นมาทันที
คุณชายเอ๋ยคุณชาย ท่านอย่ายอมขายตัวเองเพื่อผลประโยชน์ชั่วคราวนะ นังจางซิ่วเอ๋อนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ นางชอบคุณชายตัวเองแน่ ๆ และอยากแต่งงานกับเขา
แต่ก็รู้ว่าคุณชายไม่มีทางชอบนาง ถึงได้เอาเรื่องนี้มาแลก
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของคุณชายฉินแล้วรู้สึกพึงพอใจขึ้นมา แบบนี้สิถูก แบบนี้นางถึงจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ถูกใครควบคุม แต่เป็นฝ่ายควบคุมคนอื่น
คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋อและถามด้วยน้ำเสียงมีความหมาย “ในเมื่อเป็นสินเดิมของตัวเจ้า เจ้าคงไม่ให้ใครง่าย ๆ ใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ของสิ่งน
