บทที่ 167 มีจุดประสงค์อะไร
ตั้งแต่แรกเริ่ม นางไม่อาจเดาใจคุณชายฉินได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่คุณชายฉินกลับมองออกอย่างง่ายดายว่านางคิดอะไรอยู่ จนถึงขั้นควบคุมและชี้นำทางความคิดของนางได้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้เลยว่าหากตัวเองจะต่อกรกับคุณชายฉินจริง ๆ ก็มีโอกาสสูงมากว่าจะสู้ไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อถามอย่างอดไม่ได้ “ที่วันนี้ท่านมาหาข้ามีจุดประสงค์อะไร? คงไม่ได้มาเพื่อหัวเราะเยาะข้าแล้วถากถางข้าหรอกนะ?”
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าตัวเองไม่ได้บอกคุณชายฉินว่าตัวเองเป็นใคร คุณชายฉินยังหาเจอ หมายความว่าต้องตั้งใจมาหาตัวเองแน่ ๆ
แต่นางมีอะไรให้คุณชายต้องตั้งใจมาหากันนะ?
ฟังจากที่คุณชายฉินพูด เหมือนเขาจะไม่ได้มาแก้แค้นเสียด้วย
จางซิ่วเอ๋อมีความคิดในใจอย่างหนึ่ง ในเมื่อคุณชายฉินกลับมาที่เมืองชิงสือได้ เขาต้องไปอิ๋งเค่อจวีเป็นแน่แท้….
หรือว่า…..
เถ้าแก่เฉียนที่อิ๋งเค่อจวีขายนางรึ?
คิดมาถึงตรงจางซิ่วเอ๋อก็นึกหงุดหงิด เริ่มเสียใจในเรื่องที่ตัวเองตาโตไปกับผลประโยชน์เดือนละ 4 ตำลึงเงินเสียได้
คนอย่างคุณชายฉินดูก็รู้ว่าต่อกรด้วยยาก ถ้าคุณชายฉินจะใช้กำลังเอาสูตรเครื่องเทศไปจะทำอย่างไร?
พอคิดได้แบบนี้ นอกจากจางซิ่วเอ๋อจะไม่สบายใจแล้ว ยังยิ่งกลุ้มใจหนักเข้าไปใหญ่
นี่มันน่ากลัวยิ่งกว่ามาแก้แค้นกันเสียอีก!
คุณชายฉินเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้าเดาจุดประสงค์ข้าได้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความคิดที่ว่าอาจจะ
