บทที่ 166 แม่นางเถาฮวา
ดูคุณชายฉินสิ? นั่งนิ่งประหนึ่งภูเขาไท่ซาน ราวกับลานบ้านนางคือโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี
จางซิ่วเอ๋อยกน้ำออกมา ที่จริงในบ้านยังมีชาอยู่ แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าคุณชายฉินดื่มชาชั้นเลวที่บ้านของตนไม่ได้แน่ จึงยกแค่น้ำออกมาสองถ้วย
ถ้วยหนึ่งเอาไปวางบนโต๊ะถือว่าให้คุณชายฉิน
ส่วนอีกถ้วยจางซิ่วเอ๋อยกไปให้เด็กติดตามชุดเขียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
แต่เห็นได้ชัดว่าเด็กติดตามชุดเขียวเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น จึงพาลมองจางซิ่วเอ๋อรกหูรกตาไปเสียหมด จะไปดื่มน้ำที่จางซิ่วเอ๋อยกมาให้ได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่เด็กติดตามชุดเขียวและวางน้ำลงบนโต๊ะ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามคุณชายฉินอย่างไม่วางท่า
เด็กติดตามชุดเขียวตาโตกับภาพตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้นั่งลงรึ? นี่คิดว่าตัวเองมีศักดิ์เท่าคุณชายหรืออย่างไร? คุณชายเป็นใคร! แล้วจางซิ่วเอ๋อเป็นใคร!
จางซิ่วเอ๋อรู้ที่ไหนว่าแค่ตัวเองนั่งก็ทำให้เด็กติดตามชุดเขียวไม่พอใจมากขึ้นไปอีก
ต่อให้รู้ จางซิ่วเอ๋อก็นั่งอยู่ดี
ทำไมไม่นั่งล่ะ?
นางไม่ใช่คนรับใช้คุณชายฉินสักหน่อย และไม่ใช่บ่าวของคุณชายฉินด้วย อีกอย่างนี่เป็นบ้านของนางเองนะ คุณชายฉินเป็นคนหน้าด้านจะมาบ้านนางให้ได้เอง หรือว่าแขกมาแล้วได้นั่งแต่เจ้าของบ้านอย่างตัวเองต้องยืนเหรอ?
อีกอย่าง นิสัยลึก ๆ ของจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนยุคสมัยนี้ ไม่มีทัศนคติแบ่งแยกศักดิ์สูงต่ำแบบนั้น! เวลานี้จะวางตัวเองในตำแหน่งต่ำต้อยที่ไหนกัน?
