คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา สายตาราวกับจะมองจางซิ่วเอ๋อให้ทะลุปรุโปร่ง มองจนจางซิ่วเอ๋อขนลุกเสียวสันหลังเย็นวาบไปหมด
“คือ คุณชายฉิน ท่านอย่าเอาแต่มองข้าแล้วไม่พูดจาแบบนี้สิ” สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจเป็นฝ่ายรุกก่อน
ถ้านางไม่พูดอะไรสักทีแล้วเอาแต่นั่งประจันหน้ากับคุณชายฉิน นางก็รู้สึกทรมานราวกับโดนมีดนับพันนับหมื่นเล่มเชือดเฉือน
คุณชายฉินหัวเราะเบา ๆ “แม่นางเถาฮวา”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินการเรียกขานแบบนี้แล้วรำพึงในใจว่าแย่แล้ว คุณชายฉินมาคิดบัญชีกับตนจริง ๆ ด้วย!
คุณชายฉินรู้แล้วไม่ใช่เหรอว่านางชื่อจางซิ่วเอ๋อ เคยเรียกชื่อจางซิ่วเอ๋อต่อหน้าผู้คนด้วย คงแค่ไม่อยากคิดบัญชีกับตัวเองข้างนอกกระมัง ตอนนี้ถึงได้เรียกชื่อเถาฮวา
เจตนาของเขาชัดเจนทีเดียว
จางซิ่วเอ๋อยกถ้วยขึ้นดื่มน้ำให้ชุ่มคอ เมื่อกี้ตอนทะเลาะกับแม่หลินนางคอแห้งปากแห้งไปหมด
น้ำถ้วยนี้ข่มความคิดฟุ้งซ่านของจางซิ่วเอ๋อไปในระดับหนึ่ง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อใจเย็นลงแล้ว ตัวเองใช้ชื่อปลอมแล้วทำไม? ตัวเองจะใช้ชื่อไหนก็เป็นเรื่องของนาง! คุณชายฉินมีเหตุผลอะไรมาหาเรื่องกันด้วยเหตุผลนี้?
จางซิ่วเอ๋อคิดแบบนี้ในใจ แต่ปากไม่กล้าพูดแบบนี้แน่นอน
คุณชายฉินไม่เหมือนกับคนในหมู่บ้านนี้
เหล่าผู้คนในหมู่บ้านตีกันด่ากันก็เท่านั้น สุดท้ายแล้วก็มีความสามารถพอกัน
แต่กับคุณชายฉิน? จางซิ่วเอ๋อไม่อยากมีเรื่องด้วยเลยสักนิด
เพียงคุณชายฉินแค่กระดิกน
