ไม่ใช่เรื่องนี้สลายหายไปจนสิ้น
จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินพลางถอนหายใจ “พูดมาเลยว่าท่านอยากทำอะไร?”
คุณชายฉินพูดด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ “ไม่รู้ว่าเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่คุณชายฉิน “ข้าจะบอกให้นะ ถึงแม้ข้าจะเป็นเพียงสตรีอ่อนแอ แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้มาหลอกกันได้ง่าย ๆ ถ้าท่านจะใช้กำลังซื้อขายกัน ต่อให้ข้าต้องเอาสูตรเครื่องเทศเข้าไปในโลงด้วยก็ไม่มีทางบอกท่าน”
คนติดตามชุดเขียวเบ้ปาก คุณชายตัวเองบริหารเก่ง ไม่เคยยอมเสียเปรียบ แต่ก็ไม่ทำการค้าขายแบบใช้กำลังบังคับหรอกนะ
ถ้าอยากจะใช้กำลังบังคับซื้อขายจริง ๆ ให้เขามาเองก็ได้! จำเป็นต้องถึงมือคุณชายของเขาหรือไงกัน?
สตรีนางนี้ดูถูกคุณชายของเขาเกินไปรึเปล่า?
จางซิ่วเอ๋อโดนเด็กติดตามชุดเขียวดูแคลนเสียอย่างนั้น
คุณชายฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “ถ้าข้าอยากบังคับเจ้าให้ทำอะไรจริง ๆ แม้แต่โอกาสลงโลง เจ้าก็ไม่มี”
พูดมาถึงตรงนี้คุณชายฉินหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะ “เจ้าอารมณ์เสียขนาดนั้นไปทำไมกัน? ที่วันนี้ข้ามาหาเจ้าก็เพราะข้าสนใจเครื่องเทศนั่น”
คุณชายฉินครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น “ 5,000 ตำลึงเงินเป็นอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อคำนวณดู ถ้านางขายเครื่องปรุงนี่ให้อิ๋งเค่อจวี 5,000 ตำลึงเงินนี่พอให้นางขาย 100 ปีเลยล่ะ
เรียกได้ว่าราคาที่คุณชายฉินให้มายุติธรรมมาก
พอคิดได้แบบนี้ สีหน้าที่จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉินอ่อนลง บางทีคุณชายฉินอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่
