างที่ตัวเองคิดก็ได้
แต่….นางไม่อยากขายสูตรเครื่องเทศนี่เสียอย่าง ดังนั้นนางก็จะไม่ขาย!
5,000 ตำลึงเงินดูเหมือนไม่น้อย เพียงพอให้ทั้งนางและน้องสองคนอยู่อย่างสบายไปทั้งชาติ
ถ้าเป็นพวกไม่มองการณ์ไกลอาจจะตกลงไปแล้ว แต่จางซิ่วเอ๋อจะตกลงง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไรกัน?
นางเคยเห็นแล้วว่าต่อให้เป็นเครื่องเทศที่ธรรมดาที่สุดก็ยังสามารถทำให้ติดในรสชาติกันทุกครัวเรือน กลายเป็นของจำเป็นในชีวิตเหมือนพวกน้ำมันพวกเกลือ
และเครื่องเทศนี่ต้นทุนต่ำมาก กำไรน่าดูชม
หากเป็นที่นิยมในวงกว้างได้ สิ่งที่รอนางอยู่จะไม่ใช่แค่ 5,000 ตำลึงเงินหรอกนะ แต่เป็นกองเงินกองทอง
จางซิ่วเอ๋อมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนโลภ และไม่ได้คิดจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณอะไรหรอก แต่นางไม่คิดจะเอาของของตนไปอำนวยความสะดวกให้คนอื่นหรอกนะ
หากวันใดวันหนึ่งสูตรเครื่องเทศนี้ดังระเบิดระเบ้อด้วยมือผู้อื่น ขนาดตัวเองจะกินเครื่องเทศที่ตนเป็นต้นคิดยังต้องซื้อเอา ต้องเป็นเรื่องที่เจ็บใจสุด ๆ แน่!
สรุปก็คือ จางซิ่วเอ๋อไม่ยอมขายสูตรเครื่องเทศง่าย ๆ หรอก
คุณชายฉินมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา คิดจะมองให้ออกจากใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อว่านางคิดเห็นอย่างไร
คุณชายฉินเชี่ยวชาญการเดาใจคน ในสายตาคุณชายฉินจางซิ่วเอ๋อเป็นคนธรรมดา แต่นาทีนี้คุณชายฉินเดาไม่ถูกจริง ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อคิดอะไรในใจ
เมื่อครู่เขาสำรวจดูบ้านของจางซิ่วเอ๋อเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนเรียบร้อยแต่จริง ๆ แล้วทร
