วเอ๋อจึงเปลี่ยนสีหน้า จ้องตาคุณชายฉินพลางถาม “คุณชายฉิน ท่านพูดมาเลยดีกว่าเจ้าค่ะ! ว่าท่านจะเอาอย่างไรกันแน่?”
“ถ้าอยากหาเรื่องข้าก็เชิญเลย ข้าเป็นเพียงสาวชาวไร่ไม่ใช่คู่มือของท่านหรอก ท่านอยากทำอะไรก็ได้ แต่ช่วยบอกข้ามาให้จบ ๆ ได้ไหม? ท่านกั๊กข้าแบบนี้ข้าเองก็พลอยคิดฟุ้งซ่านไปเอง ขอโทษขอโพยท่านอยู่เรื่อย ๆ เพื่ออะไรกัน?” จางซิ่วเอ๋อเองก็เก็บกดมานาน
ว่ากันว่าหากทนจนถึงที่สุดแล้วก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป
จางซิ่วเอ๋อเจอคุณชายฉินเข้าไปก็เลิกอดทนแล้ว
เรื่องที่ตัวเองคิดไว้ว่าต้องทนไว้ ต้องไม่ล่วงเกินคุณชายฉิน นางลืมไปหมดแล้ว
เห็นจางซิ่วเอ๋อตรงหน้ากลายร่างจากลูกแมวน้อยกลายเป็นพยัคฆ์จองหอง คุณชายฉินถึงได้ปริปากด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ
“นี่ ข้าแค่เรียกเจ้าว่าแม่นางเถาฮวาเพราะรู้สึกว่าดูสนิทกว่า ทำไมเจ้าต้องมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นล่ะ?” คุณชายฉินพูดพลางหัวเราะ
เห็นรอยยิ้มดั่งจิ้งจอกเฒ่าบนใบหน้าคุณชายฉินแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงรู้ว่าตัวเองติดกับ
เมื่อครู่นี้คุณชายฉินต้องจงใจแน่ ๆ
แกล้งไม่พูดจา แกล้งให้ตัวเองกระวนกระวาย แกล้งให้ตัวเองกลายเป็นตัวตลก
สองมือจางซิ่วเอ๋อกำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบของข้อกระดูก
คุณชายฉินเลิกคิ้ว เขาหยิบน้ำเย็นถ้วยตรงหน้าขึ้นจิบ
เด็กติดตามชุดเขียวด้านหลังคุณชายฉินเห็นแบบนั้นแล้วตื่นเต้นขึ้นมา คุณชายตัวเองเป็นอะไรไป? ทำไมถึงดื่มน้ำชาวไร่แบบนี้ล่ะ? เมื่อก่อนคุณชายตัวเองไม่เคยแตะข
