บทที่ 164 คุณชายฉินหรือนี่?
หมู่บ้านชิงสือคือหมู่บ้านสุดท้ายที่ยังไม่ได้ทำการค้นหา
วันนี้คุณชายฉินเองมาถึงหมู่บ้านนี้ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น
ที่จริงเขาไม่ต้องมาด้วยตัวเอง แต่ตอนที่เขารู้ว่าเหลือเพียงหมู่บ้านแห่งนี้ที่ยังไม่ได้หา ไม่รู้ทำไมคุณชายฉินถึงเกิดความคิดในใจในการอยากมาดูว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นคนอย่างไร
นี่ไงล่ะ มาวันนี้ก็ได้เห็นเรื่องราวดี ๆ แบบนี้เสียแล้ว
คุณชายฉินได้ยินคำพูดจางอวี่หมินแล้วก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย เรื่องนี้ชักสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ
จางอวี่หมินพูดอยู่นานก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากคุณชายฉิน นาทีนี้จึงเริ่มร้อนใจ แต่นางยังพยายามรักษาท่าทางสงบเสงี่ยมไว้แล้วเอ่ยขึ้น “คุณชาย…..”
นางขานเรียกคุณชายได้หวานหยาดเยิ้มสุด ๆ
คุณชายฉินไม่ได้หันมองจางอวี่หมิน สายตาเขาทอดมองจางซิ่วเอ๋ออยู่ตลอด
ขณะนั้นเด็กติดตามชุดเขียวได้ลงไปยื้อยุดกับแม่หลินอย่างไม่เกรงใจแล้ว
แม่หลินโวยวาย “โอ๊ย! โอ๊ย! เจ้าเป็นผู้ชายมากระชากลากถูกข้าทำไม? ลวนลามกันชัด ๆ!”
เด็กติดตามชุดเขียวพูดเสียงขุ่นเคือง “ต่อให้ข้าตาบอดก็ไม่ชอบยายแก่วัยกลางคนอย่างเจ้าหรอก! คิดว่าเจ้าสวยนักเหรอ!”
คนที่มุงดูอยู่พากันหัวเราะ
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงเย็น “แม่หลิน เจ้ามียางอายอยู่บ้างไหม เจ้าพูดแบบนี้ข้ายังอายแทนเลย!”
แม่หลินเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด “จางซิ่วเอ๋อ ข้าจะบอกให้นะ เจ้าอย่ามารังแกกันให้มาก ระวังข้าจะเปิดโปงเรื่องพวกนั้นให้หมด!”
