บทที่ 163 ลูกไม้ของจางอวี่หมิน
ในเมื่อคุณชายผู้นี้ชอบคนทุเรศอย่างจางซิ่วเอ๋อได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่ชอบนางเอง!
คิดได้แบบนี้จางอวี่หมินก็เข้าใกล้คุณชายชุดฝ้ายมากขึ้น
จางอวี่หมินทาแป้งหอมไว้ที่ตัว ต่อให้แม่เฒ่าจางรักจางอวี่หมินขนาดไหนก็ยังมีข้อจำกัดอยู่ แถมตอนนี้โดนหูครึ่งเซียนหลอกไปได้ตั้ง 8 ตำลึงเงิน
ถึงแม้ที่บ้านยังเหลือเงินที่แม่เฒ่าจางออมไว้ก่อนหน้านี้ แต่แม่เฒ่าจางยอมเสียเงินซื้อแป้งหอมแพงให้จางอวี่หมินที่ไหนกัน?
ดังนั้น แป้งหอมที่จางอวี่หมินทาจึงเป็นชนิดที่คุณภาพห่วยที่สุด
แต่ถึงจะเป็นแบบนี้จางอวี่หมินยังคงดีใจมาก แถมยังรู้สึกผยองเสียด้วยซ้ำ
หญิงสาวในหมู่บ้านนี้มีใครได้ทาของแบบนี้บ้าง? มีแค่นางจางอวี่หมินเท่านั้นที่คู่ควร! และมีเพียงนางจางอวี่หมินที่สวยขนาดนี้!
เวลานี้จางอวี่หมินมั่นใจเต็มร้อย รู้สึกว่าแม้แต่คนอย่างจางซิ่วเอ๋อยังต้องตาต้องใจคุณชายชุดฝ้ายได้ ขอแค่ตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ คุณชายชุดฝ้ายต้องสังเกตเห็นตัวเองแน่
แต่ผ่านไปสักพัก จางอวี่หมินเปลี่ยนไปหลายท่วงท่า ก็ไม่เห็นว่าคุณชายชุดฝ้ายจะมองมา
จางอวี่หมินสีหน้าไม่สู้ดีนัก หวังจะใกล้ชิดคุณชายชุดฝ้ายให้มากขึ้น
แต่ขณะนั้นเด็กติดตามชุดเขียวสังเกตเห็นท่าทางของจางอวี่หมิน จึงขยับตัวมาขวางหน้าจางอวี่หมินไว้ แยกนางและคุณชายชุดฝ้ายออกจากกัน
จางอวี่หมินเดินไปด้านหน้าอย่างไม่พอใจ เด็กติดตามชุดเขียวถามอย่างระแวง “เจ้าทำอะไร? อยู
