บทที่ 162 แม่หลินคนบ้า
แม่หลินรู้ว่าลูกชายตัวเองตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าไม่อยากกลับบ้าน
นางมีลูกชายแค่คนเดียว แต่เขามาหายตัวไปแบบนี้ แม่หลินจะไม่เครียดไม่ร้อนใจได้อย่างไร นางจึงทรมานตัวเองจนมีสารรูปกึ่งคนกึ่งผี
พอตอนนี้เห็นจางซิ่วเอ๋อ นางก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
ทั้งหมดเป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อ สวี่อวิ๋นซานถึงได้หายไป
ถ้าไม่ใช่นังแพศยาจางซิ่วเอ๋อมายั่วยวนลูกชายตัวเอง ลูกชายที่เป็นเด็กดีและกตัญญูขนาดนี้จะไปจากบ้านนี้โดยไม่บอกกล่าวได้อย่างไร?
เป็นความผิดจางซิ่วเอ๋อทั้งหมด!
สีหน้าจางซิ่วเอ๋อเย็นเยียบลง “ท่านป้าหลิน ท่านพูดให้ชัดนะ ข้าไปซ่อนตัวลูกชายท่านตั้งแต่เมื่อไหร่?”
แม่หลินเอ่ยเสียงกราดเกรี้ยว “เจ้านั่นแหละ เจ้านั่นแหละ! ถ้าไม่ใช่เจ้า อวิ๋นซานจะหายไปได้อย่างไร? ต้องเป็นเจ้าแน่ ๆ ที่ซ่อนอวิ๋นซานไว้ บอกให้เขามาพบข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
จางซิ่วเอ๋อก็โมโหขึ้นมาแล้วเหมือนกัน “ปล่อยข้านะ!”
แม่หลินกระชากเสื้อของจางซิ่วเอ๋อ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ “เจ้าคืนลูกข้ามานะ! นังแพศยา!”
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อนิสัยดีแค่ไหนเวลานี้ก็โมโหขึ้นมาแล้ว แล้วยังเป็นสถานการณ์ที่ประจันหน้ากับคนอย่างแม่หลินอีก จางซิ่วเอ๋อความอดทนต่ำมาแต่ไหนแต่ไร จึงกระชากผมของแม่หลินและออกแรงดึง
แม่หลินรู้สึกเจ็บปวด ถ้าเป็นเมื่อก่อนนางคงปล่อยจางซิ่วเอ๋อไปแล้ว
แต่แม่หลินในวันนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน นางสะเทือนใจจากเรื่องที่สวี่อวิ๋นซานหนีออกจากบ้าน
