พอตอนนี้มาเจอจางซิ่วเอ๋อนางยิ่งบันดาลโทสะ แค้นจนแทบอยากกินเนื้อดื่มเลือดของจางซิ่วเอ๋อ นาทีนี้หรือจะยอมปล่อยมือง่าย ๆ ?
กล่าวถึงชายวัยกลางคนผู้นั้น ตอนนี้ก็ได้ไปแจ้งข่าวให้กับคนบนรถม้าแล้ว
“หมู่บ้านนี้ก็ไม่มีคนผู้นี้ขอรับ” ชายวัยกลางคนพูดอย่างผิดหวัง
“ข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้น?” เสียงทุ้มต่ำดังมา
ชายวัยกลางคนมองออกไปยังที่ไกล ๆ เนื่องจากผมของจางซิ่วเอ๋อถูกทึ้งจนยุ่งเขาจึงดูไม่ออกว่าจางซิ่วเอ๋อคือคนที่ตัวเองตามหา
แต่คนในรถม้าได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนัก ยื่นมือไปเปิดม่านรถม้า
มือเรียวขาวราวหยกสลักข้างหนึ่งโผล่ออกมา แค่ได้เห็นมือนี้ก็เพียงพอให้จินตนาการต่อแล้ว
จากนั้นมีคน ๆ หนึ่งลงมาจากรถม้า คนผู้นี้หน้าตาสะอาดสะอ้านดั่งหยก กลิ่นอายของคนชั้นสูงแผ่รอบตัว เขายกมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนี้กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ให้รู้สึกเหมือนลมหนาวพัดผ่านเสียมากกว่า
เขามองไปข้างหน้า ชะงักสายตาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปข้างหน้า
ชายวัยกลางคนเห็นภาพนี้แล้วตื่นตกใจ รีบเอ่ยขึ้น “คุณชาย…..ท่าน……”
เด็กติดตามชุดเขียวที่ขับรถอยู่ก็กระโดดลงจากรถม้า ยัดบังเหียนใส่มือชายวัยกลางคน “พ่อบ้านโจว รบกวนท่านด้วย”
พูดจบเด็กติดตามชุดเขียวก็ไล่ตามขึ้นไปอย่างรีบเร่ง
“คุณชาย ช้าหน่อย!” เด็กติดตามชุดเขียวพูดเครียด ๆ
พ่อบ้านโจวเริ่มสงสัย แต่เขารู้ว่าพ่อบ้านตัวเล็ก ๆ อย่างตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปซักถามเรื่องของคุณชาย เวลานี้จึงได้แต่รออย
