ู่ที่เดิม
จางซิ่วเอ๋อกำลังโรมรันพันตูอยู่กับแม่หลิน
“จางซิ่วเอ๋อ! นังแพศยา! วันนี้ข้าจะเล่นงานเจ้าให้ตายไปเลย!” แม่หลินเอ่ยอย่างอาฆาต
จางซิ่วเอ๋อโดนกัดโดยไม่ทันระวัง ด่ากราดทันที “แม่หลิน เจ้าเกิดปีหมารึไง?”
จางซิ่วเอ๋อเองก็คิดไม่ถึงว่าแม่หลินจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้ โหดเหี้ยมขึ้นมาได้ขนาดนี้
นาทีนี้จางซิ่วเอ๋อก็บันดาลโทสะ “แม่หลิน เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าลูกชายเจ้าไปอยู่ไหน? งั้นข้าจะบอกให้! ลูกชายเจ้ารังเกียจเจ้า! ลูกชายเจ้าออกจากบ้านเพราะแม่อย่างเจ้า!”
“สวี่อวิ๋นซานออกจากบ้านไม่ใช่เพราะข้าจางซิ่วเอ๋อ! ถ้าเพราะข้าทำไมเขาไม่พาข้าไปด้วยล่ะ น่าขำจริง ตอนนี้เจ้าบีบคั้นลูกเจ้าจนต้องออกจากบ้าน เจ้าทรมานใจแล้วยังคิดจะโทษข้าอีก?” จางซิ่วเอ๋อด่าด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว
คำพูดของจางซิ่วเอ่อทิ่มแทงเข้าไปในใจของแม่หลิน
แม่หลินฟังแล้วรู้สึกอึดอัดใจ เบื้องลึกในใจนางมีเสียงหนึ่งกระซิบว่าจางซิ่วเอ๋อพูดถูก ใช่แล้ว ที่สวี่อวิ๋นซานออกจากบ้านก็เพราะนาง ถ้าไม่ใช่นางที่บังคับให้สวี่อวิ๋นซานแต่งงานกับหลีฮวา ถึงขั้นมอมยาสวี่อวิ๋นซาน เขาก็คงไม่ไปจากบ้านอย่างเด็ดขาดขนาดนี้
แต่ในใจแม่หลินยังมีเสียงอื่นอยู่!
ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น! สวี่หวินซานออกจากบ้านก็เพราะจางซิ่วเอ๋อ! เป็นความผิดของจางซิ่วเอ๋อทั้งหมด!
แม่หลินร้องไห้ไปด่าไป “นังแพศยา…..เจ้าอำมหิตขนาดนี้ได้อย่างไร? เจ้าแย่งลูกชายข้าไปได้อย่างไร?”
เวลานี้มีคนมามุ
