จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินอย่างเย็นชา “แน่จริงเจ้าก็พูดสิ?”
แม่หลินกัดฟัน คิดจะพูดเรื่องของจางซิ่วเอ๋อกับท่านหมอเมิ่ง และจางซิ่วเอ๋อกับบัณฑิตจ้าวออกมาให้หมด
แต่เวลานี้คุณชายฉินดูจนเมื่อยแล้ว เริ่มหมดความอดทนจึงพูดขึ้น “จางซิ่วเอ๋อ”
แม่หลินถูกคุณชายฉินดึงความสนใจไปทันที ลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองจะพูดอะไร
ตายจริง ในหมู่บ้านนี้มีคุณชายที่รูปโฉมและท่าทางมีสง่าราศีขนาดนี้ด้วยหรือนี่!
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของคุณชายฉิน จางซิ่วเอ๋อก็เสียวสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ
“คือว่า….คุณ…..คุณชายฉิน” จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงแห้ง
นางรำพึงในใจ ท่านเทพองค์นี้มาทำอะไรกันนะ? หรือยังแค้นเรื่องคราวก่อนอยู่? ถ้าเป็นแบบนั้นแย่แน่ นางปกปิดชื่อจริงและที่มาของตัวเอง อาจจะโดนท่านเทพตนนี้แค้นฝังใจไปแล้วก็ได้
จางซิ่วเอ๋อมองแม่หลินด้านข้างและมองคุณชายฉินที่มาอย่างไม่หวังดีแล้วก็เข้าใจในบัดดลว่าอะไรที่คือโชคร้ายมักจะไม่มาเดี่ยว ๆ และเข้าใจแล้วว่าทำไมหลังคาต้องรั่วในคืนฝนพรำทุกที
นาทีนี้แม่หลินก็ได้สติกลับมา นางลืมที่จะแฉเรื่องของท่านหมอเมิ่งและบัณฑิตจ้าวไปแล้ว กลับได้เรื่องแฉเรื่องใหม่แทน “เจ้านี่มันสามารถเก่งกาจจริง ๆ คราวนี้ไม่ได้มีชายชู้มาหาแค่คนเดียวสินะ?”
“ข้าว่าคุณชายท่านนี้หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคนอยู่ ทำไมถึงเกี่ยวข้องกับจางซิ่วเอ๋อได้ล่ะ? ไม่กลัวตัวเองจะติดโรครึไง!” แม่หลินพูดจาเลวทรามใส่
จางอวี่หมินได้ฟังแล้วสมน้ำหน้าใน
