บทที่ 161 รถม้าหรูหรา
เมื่อกี้นางได้ยินเสียงเอะอะด้านนอกจึงมาดูหน่อย
ใครจะรู้ว่านางมายืนได้ครู่เดียวก็มีคนเข้าหา
จางอวี่หมินมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา คนผู้นี้สวมใส่เสื้อผ้ามีสง่าราศี หน้าเหลี่ยม โครงหน้าใช้ได้
“แม่นางน้อย” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาและเอ่ยขึ้นก่อน
เวลานี้จวี๋ฮวาเองก็ออกมายืนอยู่ข้าง ๆ จางซิ่วเอ๋อ นางเห็นภาพนี้แล้วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ญาติของบ้านเจ้ารึ?”
จางซิ่วเอ๋อไม่แน่ใจจริง ๆ จึงบอก “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“หรือว่าท่านป้าใหญ่ ท่านลุงรองของเจ้าสักคนกลับมา?” จวี๋ฮวามีสายตาฉงน
จางซิ่วเอ๋อรู้มาตลอดว่าตัวเองมีท่านป้าใหญ่และท่านลุงอีกคน แต่รู้เรื่องของสองคนนี้ไม่มาก รู้แค่ว่าพวกเขาไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว ส่วนด้วยเหตุผลอะไรนั้นจางซิ่วเอ๋อไม่รู้เหมือนกัน
นางเคยลองถามจางชุนเถา แต่จางชุนเถาก็ไม่รู้เหมือนกัน บอกแค่ว่าตัวเองไม่ได้เจอกับสองบ้านนี้นานแล้ว
เนื่องจากความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อไม่สมบูรณ์ นางกลัวว่ายิ่งตัวเองพูดมากก็จะยิ่งพลาดเยอะ ทำให้จางชุนเถาสงสัยเปล่า ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ถามอีก
นางมองชายวัยกลางคนที่เดินไปหาจางอวี่หมินอย่างสงสัย นึกในใจว่าหรือตระกูลจางจะมีญาติร่ำรวยแบบนี้จริง ๆ?
แต่ถ้าลูกสาวและลูกชายแม่เฒ่าจางร่ำรวยขนาดนี้จริง ๆ ทำไมตระกูลจางถึงอยู่อย่างยากจนขนาดนี้ล่ะ?
ตามนิสัยแม่เฒ่าจางจะยอมง่าย ๆ ได้อย่างไร?
จางอวี่หมินเขินจนหน้าแดง นางถาม “ท่านมาหาข้าต้องการอะไรหรือ
