จางซิ่วเอ๋อ จางอวี่หมินยากจะรับได้จริง ๆ
“แม่นางน้อย เจ้ารู้จักคนผู้นี้ไหม?” ชายวัยกลางคนเห็นจางอวี่หมินสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จึงถามเร่งอย่างอดไม่ได้
จางอวี่หมินมองรถม้าหรูหรานั่นก่อนจะกลอกตาและถาม “พวกท่านรู้ไหมว่านางชื่ออะไร?”
ชายวัยกลางคนส่ายหัว “ไม่รู้ว่าชื่ออะไร”
“แล้วตามหานางไปทำไมกันเจ้าคะ?” จางอวี่หมินถามต่อ
“คุณชายของเราอยากพบนาง” ชายวัยกลางคนเป็นคนซื่อ ๆ จางอวี่หมินถามนิดถามหน่อยก็ได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้
สองมือของจางอวี่หมินกำเสื้อตัวเองแน่น คุณชายผู้นี้อยากรู้จักตัวขาดทุนอย่างจางซิ่วเอ๋องั้นหรือ! ต้องเป็นคนที่จางซิ่วเอ๋อไปยั่วไว้ในเมืองแน่ ๆ! นางว่าแล้วว่าแม่ม่ายน้อยอย่างจางซิ่วเอ๋อทนเหงาไม่ไหว!
นี่ไงล่ะ ชายชู้มาหาถึงที่!
จางอวี่หมินดูแคลนจางซิ่วเอ๋อในใจสารพัด แต่พอเห็นรถม้าหรูหราแล้วในใจก็นึกอิจฉาไม่น้อย
แค่ดูจากรถม้าก็รู้แล้วว่าคนผู้นี้บ้านรวยมาก ๆ
ทำไมถึงชอบจางซิ่วเอ๋อกันนะ? ถ้ามาชอบตัวเอง นางก็เต็มใจเหมือนกัน……
พอคิดว่าถูกคนแบบนี้ชอบอีกหน่อยตัวเองก็คงได้นั่งรถม้าหรูหราแบบนี้ และเข้าหมู่บ้านมาท่ามกลางสายตาอิจฉาอยากมีอยากได้ของทุกคน จางอวี่หมินก็อดตื่นเต้นไม่ได้
แต่หลังจากตื่นเต้นแล้วจางอวี่หมินก็ได้สติ
คนผู้นี้ไม่ได้มาหาตัวเอง! แต่มาเพื่อนังแพศยาจางซิ่วเอ๋อ!
นางไม่ยอมให้คุณชายร่ำรวยผู้นี้ได้เจอจางซิ่วเอ๋อเด็ดขาด พอคิดได้ดังนั้นจางอวี่หมินจึงกล่าวขึ้น “ข้าไม่รู้จักคน
