ี่ตัว แต่ช้ำเป็นแถบ ๆ แบบนี้เห็นได้ชัดว่าเกิดจากเลือดคลั่งอยู่ข้างใน
จางซิ่วเอ๋อทายาให้จางซานหยาไปพลางถาม “ใคร?”
จางซานหยาเม้มปาก ความน้อยใจก่อตัวขึ้นมาทันที
ความรู้สึกนี้ต่อให้ตอนอยู่กับแม่โจวก็ไม่เกิดขึ้น
เพราะนางรู้ว่าต่อให้แม่โจวจะปวดใจเพราะนางเจ็บตัวแต่อีกฝ่ายก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะทวงความยุติธรรมให้นาง
จางซานหยาตาแดง น้ำตาร่วงเผาะ จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วปวดใจ
แต่พริบตาเดียว ในใจจางซิ่วเอ๋อก็มีผู้ต้องสงสัยแวบผ่านไปหลายคน
คนแรกคือจางเป่าเกิน แต่จางเป่าเกินคงไม่มีเวลาทำร้ายจางซานหยาถึงเพียงนี้ต่อหน้าทุกคน
และเมื่อวานซานหยายังดี ๆ อยู่เลย เจ็บตัวขนาดนี้ต้องเป็นเพราะคนตระกูลจางแน่นอน
“ซานหยา เจ้าไม่ต้องกลัว ใครรังแกเจ้า เจ้าค่อย ๆ พูด พี่จะทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง” จางซิ่วเอ๋อโมโหมาก แต่เวลานี้ต้องข่มกลั้นไว้ให้น้ำเสียงตัวเองนุ่มนวลที่สุด
จางซานหยาถึงได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านให้ฟังทั้งสะอึกสะอื้น
จางซิ่วเอ๋อหน้าเป็นสีเขียวคล้ำ จางเป่าเกินยังไม่กลับมา จางอวี่หมินไม่ได้หาเรื่องจางซานหยาเพราะเรื่องนี้แน่
ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นเพราะตัวเองฉีกเสื้อผ้าของจางอวี่หมิน รวมถึงเรื่องที่ตระกูลจางต้องเสีย 8 ตำลึงเงินเพราะตัวเอง จางอวี่หมินถึงได้มาหาเรื่องทั้งที่ไม่มีเหตุผล
“ซานหยา วันนี้เจ้ารักษาตัวที่นี่แหละ หญ้านั่นเจ้าไม่ต้องไปตัดแล้ว” จางซิ่วเอ๋อบอกเสียงอ่อนโยน
“แต่…” จางซ
